Epiloog van 9 maanden
Door: Wil Groot
Blijf op de hoogte en volg Wil
01 Juli 2008 | Zuid-Afrika, Pretoria
Epiloog, de bevalling
Lente, zomer, herfst en winter, de natuur verteld zijn verhaal. De weersomstandigheden hebben invloed op ons welzijn, ons leven, ons willen en ons doen. Wanneer het warm is dan passen wij ons daarbij aan. Wanneer het koud is ook, let wel, als we de mogelijkheid hebben. Velen hier hebben die mogelijkheid niet. Dit realiseerde ik al voor ik de stap nam, bijna negen maanden geleden. De HIV / Aids situatie in Zuid Afrika heeft mij veel geleerd, inzicht gegeven over wat nodig is. Begeleiding, educatie, coaching en mentoring zijn de belangrijkste issues. Vooral in de rurale gebieden is er ontkenning en angst. Men durft er niet over te praten, wat ik herken, omdat dit in de tachtiger jaren bij ons hetzelfde was.
Met de verhalen uit Stefanie Nolan's boek in mijn hooft, "28 Aidsverhalen in Afrika", stapte ik in het vliegtuig, uitgezwaaid door familie en naaste vrienden, die mij gesteund en bekritiseerd hadden in de voorgaande maanden. Maar ja, wat Wil Groot in zijn kop heeft, dat krijg je er toch niet uit, kreeg ik als reactie, waarop ik dan meestal grijnsde. Het artikel, de dag voor vertrek geplaatst in het Noord Hollands Dagblad had mijn koers gezet. "Seropositieve Westfries gaat naar Zuid Afrika om Aidsweesjes te helpen", de kop van het artikel. De avond voor vertrek kreeg ik dat in mijn handen gedrukt, tijdens een benefietafscheid, wat georganiseerd was door vrienden, in cafe de Engel één van de homokroegen op de Zeedijk.
Niet wetend van wat mij te wachten stond, vloog ik naar Bloemfontein, waar ik hartelijk werd ontvangen door Deon Mulder, de patron van Ons Plek, die een thuis biedt voor zei die infected en affected zijn door HIV/ Aids. Kinderen, jongeren en volwassenen, getraumatiseerd, elk met een eigen ervaring, leerden mij de tragiek, de realiteit kennen.
Deon liet mij kennis maken met de Transkei, zijn schoonheid en wederom de tragiek. De ervaringen op Ons Plek in Bloemfontein en de Transkei bepaalde mijn doel. Zijn passie voor de mensen, klein en groot is mijn passie, vanuit mijn perspectief, mijn zijn. Mijn drive richtte zich vooral te helpen om de doelstellingen van Deon waar te maken, wat gericht was op het realiseren van Ons Plek in de Transkei. De Rondavels en Longdavel had hij al, maar deze woonachtig te maken had vooral financiële input nodig. Deze kwam vanuit onverwachte hoeken, want mensen leefden mee, wilden doen.
De reacties op mijn weblog, Wilhelmus, stimuleerden mij naar Kaapstad te gaan en daar mijn onderzoek voort te zetten. Het Jikeleza dansproject bracht mij voor het eerst in contact met de Townships en het dubbelleven van de kinderen en tieners, die doormiddel van dans de dagelijkse realiteit konden ontvluchten, maar ook konden bouwen aan een toekomst. Een vriendin bracht mij in contact met de "Ciskes"( straatkinderen) van Muizenberg, met wie ik bergen beklom, wiens vertrouwen ik kreeg en die ik als afscheid mee naar de bioscoop nam. Geweldige jongens, die wanneer ik mijn mobiel kwijt was, of mijn leesbril, deze bij mij terugbrachten. Ze leerden mijn camara te hanteren en maakten prachtige opnames, door hun lens, hun visie.
Iris, een fantastische vrouw, bracht mij in contact met het Selesian Instituut en Etafeni, waar ik deels presentaties in workshops gaf en workshops opzette, voor jongeren en exstraatkinderen, over HIV/ Aids en gezond leven. Respect is wat ik van hen terug kreeg. Ik zal nimmer vergeten hoe één van de jongens daarna naar mij toekwam en mij vertelde dat hij al de werkboeken over HIV had gelezen en mij vroeg wat met deze kennis te doen. Ik rade hem aan het met zoveel mogelijk te delen. Andere jongens vroegen mij wat ik zondags deed. Ik vertelde hen dat ik zondagmorgen naar de kerk ga, om 09.15, de mis in de St. George Cathedraal. Ze vroegen mij of ze ook mochten komen, waarop ik lachte en 'natuurlijk' zei. De zondag daarop stonden er vier jongens op mij te wachten, de zondag daarop zeven en de zondag daarop negen. Iris, die daar zondagschool leidt, was zo blij met ze dat ze nu elke zondag gaan. Na de mis nam ik ze mee voor een hike, of naar het strand, of naar de Waterfront. Ik bracht ze dan weer terug voor de lunch bij de Homestead, hun thuis.
Emotionele momenten waren er elke dag, positief en negatief, overal. Een regenboog van culturen bevolkte mijn pad, wat mijn pad breed maakte. Overal ervaarde ik de lach en de traan. Ik luisterde naar hun ervaringen, hun verhaal. Soms werd het teveel, wat niet gek is. Dan liet ik mijn mobieltje thuis en reed naar het strand en maakte een flinke wandeling. De natuur is prachtig hier. Het strand was een afreageerplek. Dit strand was moeilijk te bereiken, dus heel rustig. Soms zag ik dolfijnen, soms zeehonden en soms walvissen. Andere keren ondernam ik tochten met de Ciskes. Die jongens hebben humor van de straat.
De contacten met Treatment Action Campain waren goed. Zij voorzagen mij van lesmateriaal, boeken over Hiv en gezond leven, hoe er mee om te gaan. Vooral nutricians zijn belangrijk.
De situatie in Zuid Afrika verslechterde nadat de benzine - en voedselprijzen omhoog gingen. Armoede sloeg toe, waarop honger volgde. In de Townships ontplofte de bom, 'Xenofobia'. Enkele dagen was ik vrijwillig chauffeur en bracht levensmiddelen, bedden en dekens naar de vluchtelingenkampen. Er waren veel vrijwilligers. De vredes demonstraties in de Townships, georganiseerd door Township bevolking, waren een geweldige ervaring, waar ik mij geen moment onveilig heb gevoeld.
Gedurende mijn verblijf in Zuid Afrika werd ik vele malen gewaarschuuwd. Townships zijn onveilig, houdt altijd je deur op slot, laat niets in je auto liggen, blijf 's avonds thuis, straatkinderen zijn niet te vertrouwen en nog veel meer. Wederom, ik heb mij nooit onveilig gevoeld.
De eerste maanden heb ik mij vrij veel geergerg aan het grote verschil tussen arm en rijk. Apartheid bestaat niet meer, wordt er gezegd. Mijn ervaring is anders. Er wordt nog steeds opgekeken en omgekeken naar mijn blanke huid en vooroordelen zijn er te over. Meestal werd ik aangesproken met Sir, of Boss, waarop ik dan op dezelfde manier terug reageerde. Er wordt dan altijd gelachen. Discriminatie is er overal, tussen alle lagen en culturen. Hoe onwetend de stamleider ook mag zijn, zijn stam staat achter hem.
Met gemengde gevoelens keer ik terug. Aan de éne zijde met die lach en aan de andere zijde met die traan. Met veel ervaring keer ik terug, mijn visie, mijn willen en doen, gezien door mijn ogen.
Kunnen wij die generatie zijn, waar volgende generaties met trots naar terug kunnen kijken, willen wij die generatie zijn? Ik geloof er in, dat wij dit willen en ook willen doen.
"Hij zaaide in tranen, lachende keerde hij terug met zijn schoven".
Mijn dank gaat uit naar allen die mij gevolgd hebben op mijn pad, die mij geholpen hebben mijn weg te vinden, mijn doel te verwezenlijken en dat zijn er velen, hier en thuis. Zonder jullie had ik dat nooit kunnen doen.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken. Ook staat daarop duidelijk vermeld waar de donaties voor gebruikt worden.
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Lente, zomer, herfst en winter, de natuur verteld zijn verhaal. De weersomstandigheden hebben invloed op ons welzijn, ons leven, ons willen en ons doen. Wanneer het warm is dan passen wij ons daarbij aan. Wanneer het koud is ook, let wel, als we de mogelijkheid hebben. Velen hier hebben die mogelijkheid niet. Dit realiseerde ik al voor ik de stap nam, bijna negen maanden geleden. De HIV / Aids situatie in Zuid Afrika heeft mij veel geleerd, inzicht gegeven over wat nodig is. Begeleiding, educatie, coaching en mentoring zijn de belangrijkste issues. Vooral in de rurale gebieden is er ontkenning en angst. Men durft er niet over te praten, wat ik herken, omdat dit in de tachtiger jaren bij ons hetzelfde was.
Met de verhalen uit Stefanie Nolan's boek in mijn hooft, "28 Aidsverhalen in Afrika", stapte ik in het vliegtuig, uitgezwaaid door familie en naaste vrienden, die mij gesteund en bekritiseerd hadden in de voorgaande maanden. Maar ja, wat Wil Groot in zijn kop heeft, dat krijg je er toch niet uit, kreeg ik als reactie, waarop ik dan meestal grijnsde. Het artikel, de dag voor vertrek geplaatst in het Noord Hollands Dagblad had mijn koers gezet. "Seropositieve Westfries gaat naar Zuid Afrika om Aidsweesjes te helpen", de kop van het artikel. De avond voor vertrek kreeg ik dat in mijn handen gedrukt, tijdens een benefietafscheid, wat georganiseerd was door vrienden, in cafe de Engel één van de homokroegen op de Zeedijk.
Niet wetend van wat mij te wachten stond, vloog ik naar Bloemfontein, waar ik hartelijk werd ontvangen door Deon Mulder, de patron van Ons Plek, die een thuis biedt voor zei die infected en affected zijn door HIV/ Aids. Kinderen, jongeren en volwassenen, getraumatiseerd, elk met een eigen ervaring, leerden mij de tragiek, de realiteit kennen.
Deon liet mij kennis maken met de Transkei, zijn schoonheid en wederom de tragiek. De ervaringen op Ons Plek in Bloemfontein en de Transkei bepaalde mijn doel. Zijn passie voor de mensen, klein en groot is mijn passie, vanuit mijn perspectief, mijn zijn. Mijn drive richtte zich vooral te helpen om de doelstellingen van Deon waar te maken, wat gericht was op het realiseren van Ons Plek in de Transkei. De Rondavels en Longdavel had hij al, maar deze woonachtig te maken had vooral financiële input nodig. Deze kwam vanuit onverwachte hoeken, want mensen leefden mee, wilden doen.
De reacties op mijn weblog, Wilhelmus, stimuleerden mij naar Kaapstad te gaan en daar mijn onderzoek voort te zetten. Het Jikeleza dansproject bracht mij voor het eerst in contact met de Townships en het dubbelleven van de kinderen en tieners, die doormiddel van dans de dagelijkse realiteit konden ontvluchten, maar ook konden bouwen aan een toekomst. Een vriendin bracht mij in contact met de "Ciskes"( straatkinderen) van Muizenberg, met wie ik bergen beklom, wiens vertrouwen ik kreeg en die ik als afscheid mee naar de bioscoop nam. Geweldige jongens, die wanneer ik mijn mobiel kwijt was, of mijn leesbril, deze bij mij terugbrachten. Ze leerden mijn camara te hanteren en maakten prachtige opnames, door hun lens, hun visie.
Iris, een fantastische vrouw, bracht mij in contact met het Selesian Instituut en Etafeni, waar ik deels presentaties in workshops gaf en workshops opzette, voor jongeren en exstraatkinderen, over HIV/ Aids en gezond leven. Respect is wat ik van hen terug kreeg. Ik zal nimmer vergeten hoe één van de jongens daarna naar mij toekwam en mij vertelde dat hij al de werkboeken over HIV had gelezen en mij vroeg wat met deze kennis te doen. Ik rade hem aan het met zoveel mogelijk te delen. Andere jongens vroegen mij wat ik zondags deed. Ik vertelde hen dat ik zondagmorgen naar de kerk ga, om 09.15, de mis in de St. George Cathedraal. Ze vroegen mij of ze ook mochten komen, waarop ik lachte en 'natuurlijk' zei. De zondag daarop stonden er vier jongens op mij te wachten, de zondag daarop zeven en de zondag daarop negen. Iris, die daar zondagschool leidt, was zo blij met ze dat ze nu elke zondag gaan. Na de mis nam ik ze mee voor een hike, of naar het strand, of naar de Waterfront. Ik bracht ze dan weer terug voor de lunch bij de Homestead, hun thuis.
Emotionele momenten waren er elke dag, positief en negatief, overal. Een regenboog van culturen bevolkte mijn pad, wat mijn pad breed maakte. Overal ervaarde ik de lach en de traan. Ik luisterde naar hun ervaringen, hun verhaal. Soms werd het teveel, wat niet gek is. Dan liet ik mijn mobieltje thuis en reed naar het strand en maakte een flinke wandeling. De natuur is prachtig hier. Het strand was een afreageerplek. Dit strand was moeilijk te bereiken, dus heel rustig. Soms zag ik dolfijnen, soms zeehonden en soms walvissen. Andere keren ondernam ik tochten met de Ciskes. Die jongens hebben humor van de straat.
De contacten met Treatment Action Campain waren goed. Zij voorzagen mij van lesmateriaal, boeken over Hiv en gezond leven, hoe er mee om te gaan. Vooral nutricians zijn belangrijk.
De situatie in Zuid Afrika verslechterde nadat de benzine - en voedselprijzen omhoog gingen. Armoede sloeg toe, waarop honger volgde. In de Townships ontplofte de bom, 'Xenofobia'. Enkele dagen was ik vrijwillig chauffeur en bracht levensmiddelen, bedden en dekens naar de vluchtelingenkampen. Er waren veel vrijwilligers. De vredes demonstraties in de Townships, georganiseerd door Township bevolking, waren een geweldige ervaring, waar ik mij geen moment onveilig heb gevoeld.
Gedurende mijn verblijf in Zuid Afrika werd ik vele malen gewaarschuuwd. Townships zijn onveilig, houdt altijd je deur op slot, laat niets in je auto liggen, blijf 's avonds thuis, straatkinderen zijn niet te vertrouwen en nog veel meer. Wederom, ik heb mij nooit onveilig gevoeld.
De eerste maanden heb ik mij vrij veel geergerg aan het grote verschil tussen arm en rijk. Apartheid bestaat niet meer, wordt er gezegd. Mijn ervaring is anders. Er wordt nog steeds opgekeken en omgekeken naar mijn blanke huid en vooroordelen zijn er te over. Meestal werd ik aangesproken met Sir, of Boss, waarop ik dan op dezelfde manier terug reageerde. Er wordt dan altijd gelachen. Discriminatie is er overal, tussen alle lagen en culturen. Hoe onwetend de stamleider ook mag zijn, zijn stam staat achter hem.
Met gemengde gevoelens keer ik terug. Aan de éne zijde met die lach en aan de andere zijde met die traan. Met veel ervaring keer ik terug, mijn visie, mijn willen en doen, gezien door mijn ogen.
Kunnen wij die generatie zijn, waar volgende generaties met trots naar terug kunnen kijken, willen wij die generatie zijn? Ik geloof er in, dat wij dit willen en ook willen doen.
"Hij zaaide in tranen, lachende keerde hij terug met zijn schoven".
Mijn dank gaat uit naar allen die mij gevolgd hebben op mijn pad, die mij geholpen hebben mijn weg te vinden, mijn doel te verwezenlijken en dat zijn er velen, hier en thuis. Zonder jullie had ik dat nooit kunnen doen.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken. Ook staat daarop duidelijk vermeld waar de donaties voor gebruikt worden.
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
-
01 Juli 2008 - 14:18
Trudy:
Na deze bevalling wens ik jou ook NU een goede reis. Ik wens jou voor in de toekomst nog vele bevallingen toe.
Drukkie Trudy Ons Plek Bloemfontein -
01 Juli 2008 - 14:45
Rosa En Fam.:
Ha, die Wil....je hebt zeker genoeg meegemaakt de afgelopen maanden, vele indrukken gemaakt, zowel positief aks negatief, super voor die mensen daar. Goeie reis terug en wat mij betreft verdien je weer een plekje in de krant!!!! -
01 Juli 2008 - 15:46
Trinja:
Wil.... RESPEKT ......!!
Dankjewel dat jij dit alles met ons hebt willen delen.
Wens je veel sterkte bij je afscheid en een goede reis terug en tot ......
Dikke knuffel -
01 Juli 2008 - 19:25
Bernadette:
Je epiloog zal ik printen voor mijn ouders. Ze leven intens met je mee en dragen je een warm hart toe.
Tot gauw -
01 Juli 2008 - 20:54
Monique:
er zijn nog zoveel dromen die moeten beginnen. blijf je stappen zetten, iedere dag opnieuw! geluk en liefs gewenst vanuit dordrecht -
01 Juli 2008 - 22:38
Han:
Wil, lekker thuis... xxx -
01 Juli 2008 - 22:56
Hans:
Wat ben je toch een heerlijk mens! Sterkte met je vertrek, maar een warm welkom teug in ons Nederland! XXX -
02 Juli 2008 - 00:59
Koos N:
Wil, geweldig al die verhalen van jou, al die echte dingen die je gedaan en gezien hebt! Wij gaan naar NL en elders in Europa in juli - misschien zie ik je even?! -
02 Juli 2008 - 01:51
Philip:
voor jou zit het erop he...leuke samenvatting..denk je al weer aan een vervolg? ik ben alleen maar blij dat ik nog meer als een maand kan blijven... spreek je en succes met het reintegreren ;) -
02 Juli 2008 - 07:01
Liseth:
Lieve Wil,
Je bent volgens mij in een missionaris getransformeerd deze afgelopen 9 maanden! Ja dat katholieke geloof...
-
02 Juli 2008 - 13:01
Martin:
Voor degenen die nieuwsgierig zijn: Wil komt donderdagmorgen om 9.00 uur s'morgens aan met vlucht 4670 vanuit Frankfurt met Lufthansa. -
02 Juli 2008 - 19:18
Corrinda:
Lief oompje
Wanneer verschijnt je volgende boek? Ik heb dit met veel bewondering gelezen. Het zet heel veel mensen aan het denken en doen?
Kus en tot 12 juli want dan bouwen wij een feestje. -
03 Juli 2008 - 07:16
Deon:
Dankie Wil... Jy maak 'n verskil. Ek waardeer jou en Martin en die ander egte vriende... Vreugde en vrede vir jou en ek hoop om gou van jou te hoor. Hlala Kakuhle... -
03 Juli 2008 - 07:17
Deon:
P.S. Wil, onthou om dit stadiger te vat - jy gaan boetes kry! :-) -
09 Juli 2008 - 14:19
Jordan:
Beste Wil,
De laatste 9 maanden zijn een heeeeel bijzonder avontuur geweest. Baaie dankie.Je hebt een enorme steen bijgedragen aan Ons Plek. Ik lees dit nu pas, nu ik net zelf weer voor de 3e x terug ben in Bloemfontein...Hoe is het om weer terug te zijn in NL?
veel groeten uit een bijzonder koude caravan in Zuid Afrika...J -
13 Juli 2008 - 15:16
Kejemar:
Heeyy Wil,
een warm welkom (figuurlijk bedoelt, want het is koud in NL).
tot gauw!
x
-
14 Juli 2008 - 11:09
Elly Spillekom:
ha, die Wil; ik was al een beetje op de hoogte van jouw goede doelen via Vera en Jeannet en Els.Maar wat een leuk en goed artikel in het Noord hollands dagblad; leuk om te lezen en meteen ook weer geld gestort want dat is wel handig dat je ook weer wat voort kan zetten; groetjes Elly Spillekom -
02 Augustus 2008 - 00:31
Minie :
hallo wil ik heb je bericht gelezen en zou me op willen geven als vrijwilliger voor 9 oktober om te helpen met bedienen enzv
ik kan op dit moment geen geld storten pas in oktober wel heb ik heel veel boeken en knuffels is er eigenlijk iets waar je spullen kan afgeven voor de kinderen.
ik heb zelf over deze organisatie gehoord via me vriend wie ook bij de gggd loopt.
hij vertelde me erover en me tranen liepen over me wangen als kind zei ik altijd tegen me moeder als ik ooit rijk wordt bouw ik een ziekenhuis en een school in afrika ik wil ook me hulp aanbieden om iets te doen mooi werk wat je doet.het is ook niet te begrijpen dat hier in nederland welmedicijnen zijn en niet voor hun.
oneerlijk en niet te begrijpen willem ik kijk uit na je tegen bericht groetjes minie
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
