Waar ben ik nu
Door: Wil Groot
Blijf op de hoogte en volg Wil
27 Oktober 2007 | Zuid-Afrika, Bloemfontein
Waar ben ik nu,
Nu zit ik achter m,n pc, in een klein kamertje en Keamen dartelt om mij heen, spelend met een autootje, die af en toe onder mijn bed terecht komt en dan mag ik het er onder vandaan halen. Keamen is het zoontje van Katrien, die hier werkt en beiden zijn hier opgevangen voor een reden die bekent is. De kleine jongen is nogal gehecht met mij, klimt af en toe de stoel op en hangt dan over mij heen. De andere kinderen vragen ook aandacht en overdag wisselen ze elkaar constant af.
We zijn vandaag, de 24ste oktober, terug gekomen van uit de Transkei, een rit van 8 a 10 uur. Tijd is hier heel anders. Niets gaat snel en ik heb daar wel even aan moeten wennen. De situatie in Transkei is slecht. Het is de armste provincie van Zuid Afrika, waar het percentage hiv geïnfecteerden stijgende is. Armoede en honger gaan er hand in hand en een gevolg daarvan is dat daardoor ook criminaliteit stijgt, vooral onder jonge weeskinderen, wiens ouders zijn overleden en dan naar de hoofdstad Umtata trekken om voedsel te vinden. Transkei heeft hulp nodig. Deon, de bedrijfsleider/ ondernemer van o.a. "ons Plek" in Bloemfontein, heeft ons in vier dagen de omgeving laten zien van Coffee Bay, een prachtig kustplaatstje en kennis laten maken met andere vrijwillige welzijnswerkers. Hij heeft er een vervallen boerderijtje gekocht tegen over een lagere school. Beide plekken moet nog heel wat aan gebeuren.
Het belangrijkste is dat de boerderij, bestaande uit 4 rondala's en één longdala zo snel mogelijk bewoonbaar worden gemaakt, zodat de weeskinderen kunnen worden opgevangen. Er staan 120 kids op de wachtlijst en er kunnen 40 worden ondergebracht. Hiervoor is geld nodig, maar dat is een duidelijke zaak. We hebben er ook kennis gemaakt met de big Chief van de regio. Deze heeft ons laten zien dat er kinderopvangplekken nodig zijn, waar kinderen van 3 tot en met 7 jaar terecht kunnen. Dit is echt noodzakelijk, omdat de peuters en kleuters dan klaar kunnnen worden gemaakt voor de lagere school, waar maar 30% naar toe gaat. In de hele regio moet aandacht besteed worden om deze op te zetten. De helft van de peuters en kleuters zijn wees en opgevangen door de plaatselijke bevolking.
Transkei heeft prachtige baaien en witte stranden, waar het geweldig surfen is. Dagelijks zagen we walvissen voorbij gaan, orca's en dolfijnen. Elke baai heeft zijn lodges en guesthouses. Het landschap ziet er prachtig uit, kleurrijk, met zijn rondala's.
Nu dus weer terug in Bloemfontein.
"Ons Plek" is een laatste plek, een opvangtehuis waar arme mensen en weeskinderen terecht kunnen. Er wonen hier plus minus 30 volwassenen en 17 weeskinderen, de verzorgers megerekend, maar over niet al te lange tijd zullen zij ook verzorgd moeten worden. Het getal is wisselend. Sommigen zijn er erg aan toe, sommigen zijn opeens weer weg voor een tijdje en velen van de kinderen zijn sexueel misbruikt. Meer over ons plek kan je lezen op Amici de Deon, wat onder links staat op www.willenendoen.org.
Het onderhoud en de dagelijkse kosten bedraagd plus minus 5000 euro per maand. Het zou heel wat problemen verhelpen wanneer er een vaste donor daarvoor gevonden zou kunnen worden.
Tja, kwamen wensen maar uit.
Ik heb naar mijn gevoel de plek gevonden waar ik mij ga bezighouden de komende 9 maanden. Transkei trekt mij het meest, omdat daar alles nog moet worden opgebouwd. De mensen zijn heel aardig, Deon is een schat van een vent, die er alles voor doet om vooral die mensen te helpen die nergens anders terecht kunnen. Er is uitbreiding nodig omdat "Ons Plek" te klein wordt. Er is werk hier, we zijn hier nodig.
Morgen gaan we naar een lagere school, om hiv/aids voorlichting te geven. We zijn gevraagd om 700 kinderen toe te spreken. Ik ben benieuwd.
En hoe het met mij gaat, wel, het is nog steeds een uitdaging, die ik nog steeds graag aanga, om te werken in die gebieden waar het het hards nodig is. De hele dag heb ik de weeskinderen om me heen, die ik aandacht geef en wanneer ik die lach zie en dat uitdagende, dan smelt ik. Het zijn allemaal engeltjes en ook bengeltjes, die vooral liefde nodig hebben en ik voel mij daar goed bij.
Okay, morgen meer nieuws.
Groet van Wil
Nu zit ik achter m,n pc, in een klein kamertje en Keamen dartelt om mij heen, spelend met een autootje, die af en toe onder mijn bed terecht komt en dan mag ik het er onder vandaan halen. Keamen is het zoontje van Katrien, die hier werkt en beiden zijn hier opgevangen voor een reden die bekent is. De kleine jongen is nogal gehecht met mij, klimt af en toe de stoel op en hangt dan over mij heen. De andere kinderen vragen ook aandacht en overdag wisselen ze elkaar constant af.
We zijn vandaag, de 24ste oktober, terug gekomen van uit de Transkei, een rit van 8 a 10 uur. Tijd is hier heel anders. Niets gaat snel en ik heb daar wel even aan moeten wennen. De situatie in Transkei is slecht. Het is de armste provincie van Zuid Afrika, waar het percentage hiv geïnfecteerden stijgende is. Armoede en honger gaan er hand in hand en een gevolg daarvan is dat daardoor ook criminaliteit stijgt, vooral onder jonge weeskinderen, wiens ouders zijn overleden en dan naar de hoofdstad Umtata trekken om voedsel te vinden. Transkei heeft hulp nodig. Deon, de bedrijfsleider/ ondernemer van o.a. "ons Plek" in Bloemfontein, heeft ons in vier dagen de omgeving laten zien van Coffee Bay, een prachtig kustplaatstje en kennis laten maken met andere vrijwillige welzijnswerkers. Hij heeft er een vervallen boerderijtje gekocht tegen over een lagere school. Beide plekken moet nog heel wat aan gebeuren.
Het belangrijkste is dat de boerderij, bestaande uit 4 rondala's en één longdala zo snel mogelijk bewoonbaar worden gemaakt, zodat de weeskinderen kunnen worden opgevangen. Er staan 120 kids op de wachtlijst en er kunnen 40 worden ondergebracht. Hiervoor is geld nodig, maar dat is een duidelijke zaak. We hebben er ook kennis gemaakt met de big Chief van de regio. Deze heeft ons laten zien dat er kinderopvangplekken nodig zijn, waar kinderen van 3 tot en met 7 jaar terecht kunnen. Dit is echt noodzakelijk, omdat de peuters en kleuters dan klaar kunnnen worden gemaakt voor de lagere school, waar maar 30% naar toe gaat. In de hele regio moet aandacht besteed worden om deze op te zetten. De helft van de peuters en kleuters zijn wees en opgevangen door de plaatselijke bevolking.
Transkei heeft prachtige baaien en witte stranden, waar het geweldig surfen is. Dagelijks zagen we walvissen voorbij gaan, orca's en dolfijnen. Elke baai heeft zijn lodges en guesthouses. Het landschap ziet er prachtig uit, kleurrijk, met zijn rondala's.
Nu dus weer terug in Bloemfontein.
"Ons Plek" is een laatste plek, een opvangtehuis waar arme mensen en weeskinderen terecht kunnen. Er wonen hier plus minus 30 volwassenen en 17 weeskinderen, de verzorgers megerekend, maar over niet al te lange tijd zullen zij ook verzorgd moeten worden. Het getal is wisselend. Sommigen zijn er erg aan toe, sommigen zijn opeens weer weg voor een tijdje en velen van de kinderen zijn sexueel misbruikt. Meer over ons plek kan je lezen op Amici de Deon, wat onder links staat op www.willenendoen.org.
Het onderhoud en de dagelijkse kosten bedraagd plus minus 5000 euro per maand. Het zou heel wat problemen verhelpen wanneer er een vaste donor daarvoor gevonden zou kunnen worden.
Tja, kwamen wensen maar uit.
Ik heb naar mijn gevoel de plek gevonden waar ik mij ga bezighouden de komende 9 maanden. Transkei trekt mij het meest, omdat daar alles nog moet worden opgebouwd. De mensen zijn heel aardig, Deon is een schat van een vent, die er alles voor doet om vooral die mensen te helpen die nergens anders terecht kunnen. Er is uitbreiding nodig omdat "Ons Plek" te klein wordt. Er is werk hier, we zijn hier nodig.
Morgen gaan we naar een lagere school, om hiv/aids voorlichting te geven. We zijn gevraagd om 700 kinderen toe te spreken. Ik ben benieuwd.
En hoe het met mij gaat, wel, het is nog steeds een uitdaging, die ik nog steeds graag aanga, om te werken in die gebieden waar het het hards nodig is. De hele dag heb ik de weeskinderen om me heen, die ik aandacht geef en wanneer ik die lach zie en dat uitdagende, dan smelt ik. Het zijn allemaal engeltjes en ook bengeltjes, die vooral liefde nodig hebben en ik voel mij daar goed bij.
Okay, morgen meer nieuws.
Groet van Wil
-
27 Oktober 2007 - 20:26
Han:
Mooi verhaal Wil... Succes... x -
27 Oktober 2007 - 20:29
Ray:
Lieve Wil,
Eindelijk een manier gevonden om op je "dagboek" te kunnen komen. Het is zo ontroerend wat je schrijft! En zo mooi! Niet alleen om de manier waarop je het schrijft, want die is erg prettig en verhalend. Maar ook en vooral over alles wat je te vertellen hebt. Ik hoop dat dit mensen aan gaat moedigen en op de een of andere manier gaan we gewoon ergens die sponsor voor €5000,= vinden. Ik zou het niet zeggen als ik niet wist dat er wonderen kunnen gebeuren en ik ben niet voor niks een engel, toch? Moet lukken! De rest heb ik je al geschreven op gmail, want je kunt hier natuurlijk niet alles kwijt...(deeuuuhhh). Je foto ziet er erg goed uit, al een stuk beter dan in Nederland, maar dat kwam door al het geren van de laatste tijd, denk ik en het ontbreken van de zon. Die heb je nu weer in overvloed, geniet er van en zorg ook vooral goed voor jezelf!
Heel veel liefs, dikke kus en ik denk veel aan je daar, down under!
Ray -
28 Oktober 2007 - 05:09
HI Wil:
Thinking of you from across the miles. I love the photos they bring back great memories for me from Africa. I look forward to hearing about your work.
Love David and Allister xxx
-
28 Oktober 2007 - 11:58
Alex En Linda:
Wat een indrukwekkend verhaal maar we weten nu wel waar je je mee bezig houd en kunnen een beeld vormen. tot horens en doe je voorzichtig? -
28 Oktober 2007 - 12:47
Sjek En Jan:
Hoi willyboy,Leuk om zo snel iets van je te lezen en te zien.Goed dat je meteen de mogelijkheid hebt om je productief te maken.Onze jongens zijn berentrots op "hun wil" die in de krant staat (hoeveel heeft die botox je gekost??).Ik heb eveneens veel positieve reacties gehoord.Uiteraard gaan we je "linken".Tenslotte levert "netwerken"het meeste rendement op.Zelf heb ik het paaldansen om sponsoren te winnen opgegeven.Er kwam geen hond.kusje van sebastiaan en olivier ,Jan en Sjekxxx -
28 Oktober 2007 - 14:10
Ellen En Dennis:
Ook wij zijn erachter waar we je nu kunnen bereiken. Het doet ons goed dat je veilig bent aangekomen en je al direct op de situatie hebt gestort.
Ellen is onder de indruk van de lieve kindjes. Ik blijf het nogsteeds geweldig vinden dat je dit hebt ondernomen.We volgen je dan ook op de voet. Keep up the good work. Houd ons op de hoogte,
Liefs, E&D -
28 Oktober 2007 - 15:38
Vera:
geweldig om dit zo te lezen wat je doet, ik snap best dat het een goed gevoel geeft zo met die kinderjes sucses broertje hoi je goed groetjes je zussie en jan. -
28 Oktober 2007 - 15:45
Lucia:
Wil...
hartstikke goed. Make the world a better place....
groetjes,
Lucia (HvA) -
28 Oktober 2007 - 19:02
Frans En Margreet:
Hallo Wil !
Wat geweldig hé ! zö ver en toch dichtbij..wij hebben je verslag gelezen en werkelijk triest zoals die mensen daar leven , maar hopelijk kun je daar iets opbouwen waardoor hun toestand beter wordt .
Wil pas goed op jezelf en het gaat je goed .
Héél Véél Liefs van :
Je Broer Frans, en Margreet.
Dag.....
-
28 Oktober 2007 - 19:06
Joke:
hoi lief al weer heel wat indrukken op gedaan als ik dat zo lees, moet mooi zijn die stralende zwarte smoeltjes hoop ellende en toch ook veel moois wat je beleeft w.s wou dat ik bij je was en kon mee helpen........... wat schrijf je trouwens mooi!!
succes en laat weer van je horen.
kus joke -
29 Oktober 2007 - 11:51
Michelle:
Hee Wil!
Wat leuk om te lezen wat je allemaal aan het doen bent! Ik ben ook in Coffeebay geweest... wat een ontzettende mooie plek is dat he! Helaas moet er idd nog veel gebeuren.
Ik ga je zeker volgen op de site!
Heel veel plezier en succes!
veel liefs,
Michelle (cmv) -
04 November 2007 - 20:37
Corrinda Dekker:
Hoi Wil. Wat heerlijk dat je zoveel tijd vrijmaakt om je verhalen met ons te delen.
Wat hebben wij het hier toch goed he. Wat heerlijk voor de mensen daar dat jij er voor ze bent.
Ga zo door. Kus van Corrinda, Marc en de kids. -
29 November 2007 - 20:31
Songul :
wil,
jij bent inderdaad een grote man..
als de tijd rijp is, ga ik net als jij in de landen om het goddelijke te vinden.
dit is een werk met voldoening.
geef die kindjes veel kusjes, namens mij
intense groeten
uit hoorn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
