De Transkei. . . .
Door: Wil Groot
Blijf op de hoogte en volg Wil
22 Januari 2008 | Zuid-Afrika, Pretoria
De Transkei,. . . .
Het is vrijdag wanneer wij te horen krijgen dat de weersgesteldheid zijn sporen heeft nagelaten op vooral de provinciale wegen op het platteland van de Transkei. Vanaf de snelweg de N2 is het nog tachtig kilometer naar het idillische kustplaatsje Coffee Bay, van waaruit wij opereren. De weg is heel slecht, je doet re zo een 3 uur over en dan is het nog geasvalteerd, doch als emmentaler gatenkaas. \\\'Putholes\\\', staat er dan aangegeven. Je hebt dus een 4 weel drive nodig en dat is mijn Mazdaatje van 1985 niet. Verder zijn de kleuterscholen ook alleen met de 4 weel drive bereikbaar en die is daar niet aanwezig. Het werk ligt stil vanwege het slechte weer. Het is regentijd, rivieren buiten zijn oevers, zo erg als nu is het nog nooit geweest.
Toch neemt deze dag een verrassende wending.
We besloten om na East London, de eerste grote stad in Transkei, aan de kust een logement te gaan zoeken en stuiten op German bay lodge, wat gerund wordt door een ouder echtpaar. \\\"Is dat ontbijt in het Duits\\\", vraag ik de heer des huizes, waarop deze gelijkreageert;\\\"nee, bacon an eggs my friend\\\"en hij kijkt er verlekkerd bij, alsof hij wil zeggen \\\"er gaat niets boven het ontbijt van mijn vrouw Penny.
Een kamer met uitzicht over zee is geweldig. Golven die neer slaan op de rotsen, even verderop het strand en dat is het uitzicht van mijn bed.
Wanneer ik \\\'s morgens ontwaak de zee, met een halfbewolkte hemel. Het is nog vroeg en ik besluit eerst een wandeling te maken over de rotsen. Even snel kop onder de kraan en klauteren. Hier en daar zijn al enkele vissers actief, al vind ik het stilstaan als een zoutpilaar, met een hengel in de hand, nou niet bepaald activiteit uitstralen. Maar ieder zijn meug.
Half negen terug en het ontbijt staat op tafel, uitgebreid en lekker. De vrouw des huizes vraagt naar onze plannen. Wanneer ik vertel over onze plannen in de Transkei vertelt zij over haar zoon, die twee kinderen heeft geadopteerd. De eerste adopteerde ze zo een 10 jaar terug, de kleine was toen seropositief. Toen haar zoon haar dit vertelde was haar eerste reactie;\\\"wat asl het kind komt te overlijden\\\"? Haar zoon antwoordde;\\\"dan heeft het in ieder geval enkele jaren van verzorging, liefde en warmte gekend, want anders sterf het in een kot\\\".
Elk half jaar werd de hiv states van de kleine gecontroleerd. Na 1,5 jaar bleek hij negatief te zijn. De jongen is nu 11 en kerngezond.
\\\"O\\\", zegt de vrouw des huizes, \\\"het is heel normaal hoor dat jonge stellen hier kinderen adopteren tegenwoordig. Straks gaan wij naar de verjaardag van een kleinkind en de helft daar is kleurling of zwart\\\". Ze praat vol trots over haar kleinkind van elf en hij ook.
Even waren wij stil, mond half open van verbazing.
: Er zijn vooral veel oudere vrouwen die actief vrijwilligerswerk doen.\\\", zegt ze. \\\"Ik moest je maar eens voorstellen aan een vriendin van mij, die samen met drie andere vrouwen twintig gezinnen, waarvan het gezinshoofd niet ouder is dan vijftien jaar, onderhoud. Het bedrijf waar ik voor werk levert de melkproducten. Zo levert een fabriek die stoffen produceerd de schoolkleding en een schoenwinkel de schoenen. Voor alles zijn bedrijven ingeschakel. Dit is een actie van vier oudere dames in King Williams Town. In steden is dit te realiseren, maar op het platteland is niets en heb je niets en daarom zijn de wgen ook zo slecht\\\".
Een verrassende wending die een totaal ander beeld geeft van die generatie die nog zo bewust de apartheid heeft meegemaakt.
Apartheid kent vele apartheden, dat is mij ondertussen wel duidelijk. Even later hoor ik haar met haar huishoudelijke hulp praten over boekengeld, als twee vriendinnen. Duidelijk is dat deze door de vrouw des huizes worden bekostigd.
Zeker zal ik nogmaals contact met haar opnemen betreffende adopteren, hoe dat werkt en het project in King Williams Town, maar daarover later meer.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken. Ook staat daarop duidelijk vermeld waar de donaties voor gebruikt worden.
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Tijdelijk postadres;
Wil Groot
P/a Edmund Thwaites
St. Denis Mansions No 9
Ave. St Denis
Frenaye, Cape Town
8005
Het is vrijdag wanneer wij te horen krijgen dat de weersgesteldheid zijn sporen heeft nagelaten op vooral de provinciale wegen op het platteland van de Transkei. Vanaf de snelweg de N2 is het nog tachtig kilometer naar het idillische kustplaatsje Coffee Bay, van waaruit wij opereren. De weg is heel slecht, je doet re zo een 3 uur over en dan is het nog geasvalteerd, doch als emmentaler gatenkaas. \\\'Putholes\\\', staat er dan aangegeven. Je hebt dus een 4 weel drive nodig en dat is mijn Mazdaatje van 1985 niet. Verder zijn de kleuterscholen ook alleen met de 4 weel drive bereikbaar en die is daar niet aanwezig. Het werk ligt stil vanwege het slechte weer. Het is regentijd, rivieren buiten zijn oevers, zo erg als nu is het nog nooit geweest.
Toch neemt deze dag een verrassende wending.
We besloten om na East London, de eerste grote stad in Transkei, aan de kust een logement te gaan zoeken en stuiten op German bay lodge, wat gerund wordt door een ouder echtpaar. \\\"Is dat ontbijt in het Duits\\\", vraag ik de heer des huizes, waarop deze gelijkreageert;\\\"nee, bacon an eggs my friend\\\"en hij kijkt er verlekkerd bij, alsof hij wil zeggen \\\"er gaat niets boven het ontbijt van mijn vrouw Penny.
Een kamer met uitzicht over zee is geweldig. Golven die neer slaan op de rotsen, even verderop het strand en dat is het uitzicht van mijn bed.
Wanneer ik \\\'s morgens ontwaak de zee, met een halfbewolkte hemel. Het is nog vroeg en ik besluit eerst een wandeling te maken over de rotsen. Even snel kop onder de kraan en klauteren. Hier en daar zijn al enkele vissers actief, al vind ik het stilstaan als een zoutpilaar, met een hengel in de hand, nou niet bepaald activiteit uitstralen. Maar ieder zijn meug.
Half negen terug en het ontbijt staat op tafel, uitgebreid en lekker. De vrouw des huizes vraagt naar onze plannen. Wanneer ik vertel over onze plannen in de Transkei vertelt zij over haar zoon, die twee kinderen heeft geadopteerd. De eerste adopteerde ze zo een 10 jaar terug, de kleine was toen seropositief. Toen haar zoon haar dit vertelde was haar eerste reactie;\\\"wat asl het kind komt te overlijden\\\"? Haar zoon antwoordde;\\\"dan heeft het in ieder geval enkele jaren van verzorging, liefde en warmte gekend, want anders sterf het in een kot\\\".
Elk half jaar werd de hiv states van de kleine gecontroleerd. Na 1,5 jaar bleek hij negatief te zijn. De jongen is nu 11 en kerngezond.
\\\"O\\\", zegt de vrouw des huizes, \\\"het is heel normaal hoor dat jonge stellen hier kinderen adopteren tegenwoordig. Straks gaan wij naar de verjaardag van een kleinkind en de helft daar is kleurling of zwart\\\". Ze praat vol trots over haar kleinkind van elf en hij ook.
Even waren wij stil, mond half open van verbazing.
: Er zijn vooral veel oudere vrouwen die actief vrijwilligerswerk doen.\\\", zegt ze. \\\"Ik moest je maar eens voorstellen aan een vriendin van mij, die samen met drie andere vrouwen twintig gezinnen, waarvan het gezinshoofd niet ouder is dan vijftien jaar, onderhoud. Het bedrijf waar ik voor werk levert de melkproducten. Zo levert een fabriek die stoffen produceerd de schoolkleding en een schoenwinkel de schoenen. Voor alles zijn bedrijven ingeschakel. Dit is een actie van vier oudere dames in King Williams Town. In steden is dit te realiseren, maar op het platteland is niets en heb je niets en daarom zijn de wgen ook zo slecht\\\".
Een verrassende wending die een totaal ander beeld geeft van die generatie die nog zo bewust de apartheid heeft meegemaakt.
Apartheid kent vele apartheden, dat is mij ondertussen wel duidelijk. Even later hoor ik haar met haar huishoudelijke hulp praten over boekengeld, als twee vriendinnen. Duidelijk is dat deze door de vrouw des huizes worden bekostigd.
Zeker zal ik nogmaals contact met haar opnemen betreffende adopteren, hoe dat werkt en het project in King Williams Town, maar daarover later meer.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken. Ook staat daarop duidelijk vermeld waar de donaties voor gebruikt worden.
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Tijdelijk postadres;
Wil Groot
P/a Edmund Thwaites
St. Denis Mansions No 9
Ave. St Denis
Frenaye, Cape Town
8005
-
23 Januari 2008 - 15:13
Jasmijn:
Hallo,
Ik zal mezelf eerst voorstellen. Ik ben Jasmijn uit Nl. Ik ben maatschappelijk werker, maar ik heb ontslag genomen en ga in de maand maart, mogelijk definitief, naar SA. Ik heb misschien een vreemde vraag aan jou, maar zou jij advies kunnen geven, me kunnen helpen bij mijn vragen over bijv. welke belangrijke dokumenten ik zeker niet moet vergeten etc etc. Ik ben te bereiken op jasmijn.joosen@planet.nl. Dit zou echt fantastisch wezen en ik hoop ook iets van je te horen.
Heel veel succes en plezier iN SA gewenst, vanuit het regenachtige nederland...
Jasmijn -
25 Januari 2008 - 16:18
Jeannet:
Hoi Wil,
Hier weer eens een berichtje uit Amsterdam, zoals het bij jou regent, regent het hier niet, maar wel genoeg om twee maal per dag nat op het fietsje door de wind te banjeren. brrr.
Wat een mooie ontmoeting Wil in the German bay lodge.Je boft maar. Ondertussen gaat het leven hier ook door. Tante Jopie heeft donderdag haar verjaardag gevierd, moeder is er erg mee bezig dat het cluppie steeds kleiner wordt. Zondag viert tante Gon feest, ze wordt 90 jaar, geweldig wat een leeftijd! Ze viert het in het verenigingsgebouw. Vorig jaar ben jij zeker meegeweest met moeder. Dit jaar mag ik mee. Moeder mist je, vooral op de vrijdagen, ik moet ook heel veel kusjes aan je overbrengen.Bij deze dan xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
genoeg lijkt me. Vanavond ga ik met Roza uit eten, ik dacht nog even.. voor dat geld wat ik dan uitgeef kun jij misschien wel een dak plaatsen tegen de regen... maar dat is daar en ik ben hier.Ik zal een toast op je uitbrengen Wil, ik wens je veel succes en tot mails, knuffel van Jeannet -
26 Januari 2008 - 10:49
Dennis:
hey Wil,
Hoorde van Martin dat hij naar jou is. Dat doet me deugd.Zo kunnen zij( Ellen en Martin) jou meemaken in de omgeving waarin je nu verblijft. Ik blijf me ook verbazen over de wonderbaarlijke berichtgevingen.
(Een ouder van 15?)Elke keer wordt je weer met problematiek geconfroteerd waar je ter plekke wat aan zou "willen doen".
Een betere naam voor de stichting had je niet kunnen verzinnen. Het blijft werk aan de winkel. Maar waar een Wil is....
Take care, denk aan je, grt, Dennis
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
