Kaapstad
Door: Wil Groot
Blijf op de hoogte en volg Wil
21 November 2007 | Zuid-Afrika, Kaapstad
Kaapstad,
De leeuwenkop, de Tafelberg, de Twaalf Apostelen. Drie dagen had ik er voor uitgetrokken, drie dagen volgde ik de autosnelweg N1, van Bloemfontein naar Seapoint, de plek waar ik moest zijn in Kaapstad, waar de N1 eindigd. Een kleine zes jaar terug was ik hier op vakantie geweest, op bezoek bij vrienden. Nu arriveer met een ietwat ander doel.
Telefonisch en eerder via internet, had ik contact gekregen met Edmund, een ex professioneel dancer, die nu het Jikeleza Dance project leidt. Hij is al sinds 18 jaren actief in dans projecten, die allemaal gericht zijn op de kinderen uit de townships. Hij heeft gewerkt in de townships, zoals Lunga, Guletho en Kayaliecha.
Hij was voor mij op zoek gegaan naar woonruimte, maar dat wat hij had, was niet interessant. Er werd 3000 rnd gevraagd voor een kamer. Op internet had ik gezien dat er zelfs etages verhuurd werden voor die prijs. Eerst maar eens rondkijken dus.
Edmund nam mij gelijk mee op pad om zijn dansprojecten te laten zien, waarvan er enkelen zijn gelegen in Houtbay. Eéntje ligt er midden in de Township, waar op een paar vierkante kilometer plusminus 18000 zwarten en kleurlingen leven.
Houtbay was voor 2000 een druk vissersplaatsje. Veel mensen hadden een baan in de visserij, totdat er in 2000 de klad in kwam en de meesten daardoor hun job verloren. Armoede sloeg toe, alcoholisme en blowen ook. De mannen hangen maar wat rond en de vrouwen doen het werk.
Petje af voor de Afrikaanse vrouw, vind hij. In vroegere dagen was de man de baas in huis, wat nog steeds het geval is, maar aan meerwijverij is paal en perk gesteld, zegt Edmund. Wanneer de vader overleid, neemt de oudste zoon deze rol over.
In 2002 werd het Jikeleza dance project geboren. Als rattenvangers van hamelen trokken Edmund en zijn toemalige partner met drum en ghettoblaster de township binnen, dansend en muziekmakend. Ze kregen gelijk de kinderen achter zich aan, i'm the pied piper, so follow me.
In het midden van de Township stond een lege houten hal, wat van alle kanten lekte, wat ze opknapten en waar ze in trokken. Ze wisten welke wegen te bewandelen, omdat Edmund zelf, doormiddel van dans, de township achter zich gelaten had waar hij was opgegroeid en dat in de tijd van de apartheid.
De laatste jaren is de dance studio ondergebracht achter de lagere school en in de kerk oftewel community centrum, wat midden in de township ligt.
De eerste namiddag in Houtbay, zat ik te kijken naar kleine kinderen en tieners die een geweldige dansshow gaven, zichzelf helemaal overgaven aan de ritme van de drum. De sfeer was geweldig en sleepte mij ook mee. Na de lessen brachten we de kleintjes naar huis, reden door de township. Overal kinderen, overal mensen en ik toch voelde mij op mijn gemak. Golfplaten huisjes, tegen elkaar aan, maar ook houten huisjes tussendoor. Hij vertelde dat die waren neergezet door een Ierse miljonair, Mr. Melon, die elk jaar een maand hier actief is met een grote groep Ierse vaklui, die vrijwillig hier 4 weken aan de slag gaan. Zij betalen hun eigen ticket en onderdak. De miljonair betaald al het materiaal. Tja, hij kan nog wel even doorgaan, want 18000 mensen onderdak verschaffen duurt even.
Kaapstad, een grote stad met vele gezichten, veel armoede en rijkdom, met een groot gat er tussen. Ik ga de uitdaging aan, onder toeziend oog van de twaalf Apostelen. God zegenen ons en zij die dit nodig hebben.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken.
Maandelijks donateur worden kan via de website.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Adres in Kaapstad volgt nog.
De leeuwenkop, de Tafelberg, de Twaalf Apostelen. Drie dagen had ik er voor uitgetrokken, drie dagen volgde ik de autosnelweg N1, van Bloemfontein naar Seapoint, de plek waar ik moest zijn in Kaapstad, waar de N1 eindigd. Een kleine zes jaar terug was ik hier op vakantie geweest, op bezoek bij vrienden. Nu arriveer met een ietwat ander doel.
Telefonisch en eerder via internet, had ik contact gekregen met Edmund, een ex professioneel dancer, die nu het Jikeleza Dance project leidt. Hij is al sinds 18 jaren actief in dans projecten, die allemaal gericht zijn op de kinderen uit de townships. Hij heeft gewerkt in de townships, zoals Lunga, Guletho en Kayaliecha.
Hij was voor mij op zoek gegaan naar woonruimte, maar dat wat hij had, was niet interessant. Er werd 3000 rnd gevraagd voor een kamer. Op internet had ik gezien dat er zelfs etages verhuurd werden voor die prijs. Eerst maar eens rondkijken dus.
Edmund nam mij gelijk mee op pad om zijn dansprojecten te laten zien, waarvan er enkelen zijn gelegen in Houtbay. Eéntje ligt er midden in de Township, waar op een paar vierkante kilometer plusminus 18000 zwarten en kleurlingen leven.
Houtbay was voor 2000 een druk vissersplaatsje. Veel mensen hadden een baan in de visserij, totdat er in 2000 de klad in kwam en de meesten daardoor hun job verloren. Armoede sloeg toe, alcoholisme en blowen ook. De mannen hangen maar wat rond en de vrouwen doen het werk.
Petje af voor de Afrikaanse vrouw, vind hij. In vroegere dagen was de man de baas in huis, wat nog steeds het geval is, maar aan meerwijverij is paal en perk gesteld, zegt Edmund. Wanneer de vader overleid, neemt de oudste zoon deze rol over.
In 2002 werd het Jikeleza dance project geboren. Als rattenvangers van hamelen trokken Edmund en zijn toemalige partner met drum en ghettoblaster de township binnen, dansend en muziekmakend. Ze kregen gelijk de kinderen achter zich aan, i'm the pied piper, so follow me.
In het midden van de Township stond een lege houten hal, wat van alle kanten lekte, wat ze opknapten en waar ze in trokken. Ze wisten welke wegen te bewandelen, omdat Edmund zelf, doormiddel van dans, de township achter zich gelaten had waar hij was opgegroeid en dat in de tijd van de apartheid.
De laatste jaren is de dance studio ondergebracht achter de lagere school en in de kerk oftewel community centrum, wat midden in de township ligt.
De eerste namiddag in Houtbay, zat ik te kijken naar kleine kinderen en tieners die een geweldige dansshow gaven, zichzelf helemaal overgaven aan de ritme van de drum. De sfeer was geweldig en sleepte mij ook mee. Na de lessen brachten we de kleintjes naar huis, reden door de township. Overal kinderen, overal mensen en ik toch voelde mij op mijn gemak. Golfplaten huisjes, tegen elkaar aan, maar ook houten huisjes tussendoor. Hij vertelde dat die waren neergezet door een Ierse miljonair, Mr. Melon, die elk jaar een maand hier actief is met een grote groep Ierse vaklui, die vrijwillig hier 4 weken aan de slag gaan. Zij betalen hun eigen ticket en onderdak. De miljonair betaald al het materiaal. Tja, hij kan nog wel even doorgaan, want 18000 mensen onderdak verschaffen duurt even.
Kaapstad, een grote stad met vele gezichten, veel armoede en rijkdom, met een groot gat er tussen. Ik ga de uitdaging aan, onder toeziend oog van de twaalf Apostelen. God zegenen ons en zij die dit nodig hebben.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken.
Maandelijks donateur worden kan via de website.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Adres in Kaapstad volgt nog.
-
21 November 2007 - 12:03
Barbara:
Hoi Wil,
Wat veel indrukken!! Mooi om te lezen dat er zoveel goeds al van de grond is gekomen en komt in de plaatsen waar je komt. Ik wens je nog veel succes en blije levenshouding toe!!!
Groets, Barbara
P.s. Ik mis die blijheid en spontaniteit van je: fijn dat ik dat via deze site af en toe kan oppikken. -
21 November 2007 - 16:10
Oscar:
He Wil!!
Groeten uit Laos. Probeer tijdens mijn vakantie de locals ook een beetje te steunen maar ben vooral hier op vakantie. Erg goed wat je daar allemaal doet en voor elkaar weet te boksen. Respect hoor! Kus, Oscar -
22 November 2007 - 12:12
Harrie:
Hallo broer, Weer een mooi stuk van je in het Noordhollands dagblad vanmorgen met foto, wil je alleen van te voren even waarschuwen want mijn kroost kreeg de schrik van hun leven opeens jouw hoofd op de ontbijttafel. Zonder gekheid een goed stuk met daaronder je website en je dagboekadres. Hopen weer op donaties
groeten en hou je haaks. -
22 November 2007 - 18:48
Bernadette:
Hoipiepeloi.
Een eigen site, een eigen dagboek en vandaag besla je ook één derde van pagina drie van het Noord Hollands dagblad. Verslaggever Richard Walraven heeft zijn belofte waargemaakt en een prachtige samenvatting gemaakt van de highlights van je dagboek.
Op www.nhd.nl kun je het onder stad en streek, pagina 6 vinden.
De titel is pakkend; "Ik wou soms echt dat ik Jezus was".
Mijn vader moest er hard om lachen. Hij speelt ook wel eens voor "pater uit de missielanden"
Ik ben trots op je
Liefs Bernadette -
22 November 2007 - 19:28
Marry Bakker:
Hoi Wil,
Ïk wou soms echt dat ik Jezus was"staat met grote letters in de krant.
En denk je Wil, dat ie anders is begonnen? Ik denk het niet.
En denk je dat er een grotere kracht is dan de liefde waarmee jij straalt?
"Mens ken Uzelve"staat ergens geschreven.
Hartelijke Groet, Marry. -
22 November 2007 - 21:56
Paula En Rien:
Met verwondering gelezen; ook wij hebben de route langs de townships gedaan. In Kaapstad hebben wij de dansertjes ontmoet.Geweldig werk.Blijf vrolijk en veel succes. -
23 November 2007 - 07:07
Christel:
Hoi!
Er stond weer een mooi stukkie over je in de krant! Grote foto en goed verslag over wat je gedaan, gezien en ervaren hebt. Leuk om te zien dat de aandacht niet eenmalig was. Succes daar en natuurlijk ook veel plezier!! Groetjes van Christel
-
23 November 2007 - 18:48
Vera:
Hoi broertje even de drukte weer aan kant, Jan zijn verjaardag weer gehad het was weer rueze gezellig de appeltaart was weer heerlijk ik bewaar wel een stukkie in de vriezer. Als je in juli terug komt ,bak ik wel een bakblik vol voor je goed . Zeg een heel mooi stukkie in de krant met een hele leuke foto jammer dat het bankrekening nummer er niet bij stond voor de mensen die geen computer hebben volende keer dan. Verder lekker doorgaan zo we volgen je ,hou je goed veel liefs je zussie Vera en de rest. -
24 November 2007 - 08:37
Linda:
Hoi, wil. Hier staat de oven aan want Sharon en Brian hebben pepernoten gemaakt. Wat een luxe na alles wat jij schrijft.Dat besef ik nu zeker. We kijken elke keer met smart uit naar het
volgend verslag van je.We zijn allemaal bijzonder trots op je. doe voorzichtig!
groetjes -
25 November 2007 - 15:38
Trinja & Trudy:
Hoi lieve Wil,
Wat verchrikkelijk goed waar jij mee bezig bent. Wij zijn trots op je!! Voor die mensen ben jij "Jezus".
Gelukkig maakt het NHD ook melding van je Website, zodat je hopenlijk door meer mensen geholpen kunt worden. Wij gaan je zeker helpen om je droom te verwezenlijken. Hou je goed, heel veel liefs en een warme knuff uit het koude West Friesland.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
