Deugd en ondeugd. . . .
Door: Wil Groot
Blijf op de hoogte en volg Wil
16 November 2007 | Zuid-Afrika, Kaapstad
Deugd en ondeugd,
Jaren geleden reisde ik door Tanzania. Ik verbleef in een groot dorp, tussen de Kilimanjaro en de Mount Meru in, waarvan de naam mij ontschoten is. Ik was net terug van een safaritrip in de Serengeti crater. Het was vroeg in de ochtend en ik ontbeet buiten, in een afrikaans eettentje, annex winkeltje, naast de enigste benzine pomp. De broodjes smaakten daar heerlijk, kwamen net uit de oven en de koffie was gewoon, perfect. Met een prachtige glimlach zette de eigenaresse zonder mij te hebben gevraagd de koffie voor mij neer en vroeg mij hoe de trip was geweest. Geweldig, antwoordde ik en met de zelfde glimlach liep ze wachelend terug.
Aan de overkant van de weg zag ik een klein jochie staan, met zijn rug naar mij toe en zijn handjes uitgestrekt naar het struikgewas. Het leek alsof hij ergens tegen sprak. Even later draaide hij zich om en ik herkende de kleine jongen, hij was het zoontje van de eigenaresse.
Met zijn handjes op elkaar, alsof hij er een klein balletje in had, kwam hij naar mij toe. Hij keek mij aan met zijn grote bruine kijkers, glimlachte naar mij en schoof tussen mijn knieén in. Hij wilde mij wat laten zien. Sssst zij hij, hij slaapt. Ik moest vooral stil zijn en mocht alleen maar kijken.
Langsaam opende hij zijn handje en schoonhied ontwaarde zich.
In zijn handje zat een klein vlindertje, vleugels gesloten, heel stil. De vleugeltjes opende zich en het vlindertje liet zijn prachtige witte kleuren zien, met okergele randjes. We keken er beiden naar, glimlachten stilletjes naar elkaar, keken weer naar het vlindertje en het vlindertje fladderde weg.
Hij is mijn vriendje, zei de kleine zachtjes tegen mij, waarop hij zijn wijsvingertje tegen zijn mondje hield, als of hij mij een geheim vertelde. Glimlachend dribbelde hij weer weg.
Een week later kwam ik terug van de beklimming van de Mount Meru, een wandeling van zes dagen. De volgende morgen checkte ik uit bij mijn logement en ging voor een laatste ontbijt naar het eettentje. De eigenaresse kwam naar buiten met de koffie en de broodjes en tegen die prachtige glimlach zei ik weer, geweldig! Na het ontbijt rekende ik af en nam afscheid van de eigenaresse. Ik vroeg haar ook gedag te zeggen tegen de kleine jongen, pakte mijn rugzak en liep mijmerend naar de overkant van de straat, waar de bus al stond. Ik vond een plek aan het raam, opende deze en keek naar het eettentje. De eigenaresse stond naast de deur, te praten met een andere vrouw. Naast haar ontwaarde ik de kleine jongen, die zijn handjes op dezelfde manier had gevouwen en langsaam opende. Hij bracht zijn wijsvingertje naar zijn mond, lachte en zwaaide mij uit.
Na het avondeten in Bloemfontein zit ik met een bak koffie in de tuin. Kleine Johannes komt aandribbelen, met een ontdeugende glimlach op zijn gezicht. Hij heeft wat in zijn handjes wat ik niet kan zien. Hij klimt bij mij op schoot en ik vraag hem wat hij in zijn handje heeft. zijn andere wijsvinger brengt hij naar zijn mondje, waarmee hij bedoelt, dat ik niets mag door vertellen. Langsaam opent hij zijn handje en ik ontwaar een soldaatje. Van ui de woonkamer komt een schreeuw, waarop volgend gehuil. Kleine Hendrikus is zijn soldaatje kwijt en Johannes grijnst ontdeugend.
De volgende morgen, na het ontbijt, laad ik mijn bagage, alles, in de kofferbak van de Mazda. Ik neem afscheid van iedereen, tot januari, dan ben ik er weer. Kleine Johannes zie ik niet, maar wanneer ik wegrij en nog één keer omkijk zie ik hem bij het hek staan. Met diezelfde grijns, zwaaide hij mij uit.
Ondertussen ben ik aangekomen in Kaapstad, na een reis van drie dagen, door prachtige landschappen, kleine pitoreske dorpjes en stadjes, waar het koloniaal verleden zijn gezicht laat zien, zoals ook een ander gezicht van apartheid, maar daarover later meer.
Een nieuwe stad, een nieuwe plek, een nieuwe uitdaging.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken.
Maandelijks donateur worden kan via de website, direct naar Zuid Afrika of naar onze bankrekening.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Het adres waar ik bereikbaar zal zijn in Kaapstad volgt nog.
Jaren geleden reisde ik door Tanzania. Ik verbleef in een groot dorp, tussen de Kilimanjaro en de Mount Meru in, waarvan de naam mij ontschoten is. Ik was net terug van een safaritrip in de Serengeti crater. Het was vroeg in de ochtend en ik ontbeet buiten, in een afrikaans eettentje, annex winkeltje, naast de enigste benzine pomp. De broodjes smaakten daar heerlijk, kwamen net uit de oven en de koffie was gewoon, perfect. Met een prachtige glimlach zette de eigenaresse zonder mij te hebben gevraagd de koffie voor mij neer en vroeg mij hoe de trip was geweest. Geweldig, antwoordde ik en met de zelfde glimlach liep ze wachelend terug.
Aan de overkant van de weg zag ik een klein jochie staan, met zijn rug naar mij toe en zijn handjes uitgestrekt naar het struikgewas. Het leek alsof hij ergens tegen sprak. Even later draaide hij zich om en ik herkende de kleine jongen, hij was het zoontje van de eigenaresse.
Met zijn handjes op elkaar, alsof hij er een klein balletje in had, kwam hij naar mij toe. Hij keek mij aan met zijn grote bruine kijkers, glimlachte naar mij en schoof tussen mijn knieén in. Hij wilde mij wat laten zien. Sssst zij hij, hij slaapt. Ik moest vooral stil zijn en mocht alleen maar kijken.
Langsaam opende hij zijn handje en schoonhied ontwaarde zich.
In zijn handje zat een klein vlindertje, vleugels gesloten, heel stil. De vleugeltjes opende zich en het vlindertje liet zijn prachtige witte kleuren zien, met okergele randjes. We keken er beiden naar, glimlachten stilletjes naar elkaar, keken weer naar het vlindertje en het vlindertje fladderde weg.
Hij is mijn vriendje, zei de kleine zachtjes tegen mij, waarop hij zijn wijsvingertje tegen zijn mondje hield, als of hij mij een geheim vertelde. Glimlachend dribbelde hij weer weg.
Een week later kwam ik terug van de beklimming van de Mount Meru, een wandeling van zes dagen. De volgende morgen checkte ik uit bij mijn logement en ging voor een laatste ontbijt naar het eettentje. De eigenaresse kwam naar buiten met de koffie en de broodjes en tegen die prachtige glimlach zei ik weer, geweldig! Na het ontbijt rekende ik af en nam afscheid van de eigenaresse. Ik vroeg haar ook gedag te zeggen tegen de kleine jongen, pakte mijn rugzak en liep mijmerend naar de overkant van de straat, waar de bus al stond. Ik vond een plek aan het raam, opende deze en keek naar het eettentje. De eigenaresse stond naast de deur, te praten met een andere vrouw. Naast haar ontwaarde ik de kleine jongen, die zijn handjes op dezelfde manier had gevouwen en langsaam opende. Hij bracht zijn wijsvingertje naar zijn mond, lachte en zwaaide mij uit.
Na het avondeten in Bloemfontein zit ik met een bak koffie in de tuin. Kleine Johannes komt aandribbelen, met een ontdeugende glimlach op zijn gezicht. Hij heeft wat in zijn handjes wat ik niet kan zien. Hij klimt bij mij op schoot en ik vraag hem wat hij in zijn handje heeft. zijn andere wijsvinger brengt hij naar zijn mondje, waarmee hij bedoelt, dat ik niets mag door vertellen. Langsaam opent hij zijn handje en ik ontwaar een soldaatje. Van ui de woonkamer komt een schreeuw, waarop volgend gehuil. Kleine Hendrikus is zijn soldaatje kwijt en Johannes grijnst ontdeugend.
De volgende morgen, na het ontbijt, laad ik mijn bagage, alles, in de kofferbak van de Mazda. Ik neem afscheid van iedereen, tot januari, dan ben ik er weer. Kleine Johannes zie ik niet, maar wanneer ik wegrij en nog één keer omkijk zie ik hem bij het hek staan. Met diezelfde grijns, zwaaide hij mij uit.
Ondertussen ben ik aangekomen in Kaapstad, na een reis van drie dagen, door prachtige landschappen, kleine pitoreske dorpjes en stadjes, waar het koloniaal verleden zijn gezicht laat zien, zoals ook een ander gezicht van apartheid, maar daarover later meer.
Een nieuwe stad, een nieuwe plek, een nieuwe uitdaging.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken.
Maandelijks donateur worden kan via de website, direct naar Zuid Afrika of naar onze bankrekening.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Het adres waar ik bereikbaar zal zijn in Kaapstad volgt nog.
-
16 November 2007 - 11:15
Christel:
Hoi Wil!
Dat zal inderdaad moeilijk zijn, zelf wel medicijnen hebben en de rest niet. Maar ja, niemand heeft er ook iets aan als jij ziek wordt. Best griezelig, die TBC. Zorg je wel dat je gezond weer thuis komt??!!! En nu in Kaapstad. Prachtig lijkt me dat! Ik hoop dat je daar ook wat kunt. Het is goed dat je nu met eigen ogen kunt zien bij welke organisatie gedoneerd geld écht op de goede plek terecht komt. Ik herinner me dat je eens terug kwam uit Afrika en zei: ik geef geen geld aan ontwikkelingshulp. Die corruptie daar! En bergen voedsel die op het vliegveld blijven liggen, er komt niets van op de juiste plaats terecht. Gelukkig ervaar je het nu anders.
Hier is het lekker koud, mooi helder weer. Helaas zijn de jaarlijkse verkoudheden ook weer toegeslagen. Ik zit hier met een niesneus te sniffen. Ik overweeg gewoon maar wat stukken papier in mijn neusgaten te stoppen tegen het leeglopen. Getver. Vorig weekend Sint-Maarten. Ik stond op school en Bart, Lianne en Mirelle kwamen met Sjoerd en Tijmen zingen. Vol enthousiasme werd "Lampionnetje" gezongen. Het lied "Sintemaarten mikmak, mijn moeder is een dikzak" was verboden door Marieke, maar dat was een mooie reden voor Lianne om dat wel aan Sjoerd te leren. Zo had Sjoerd ook geleerd te zeggen op Bart zijn 36e verjaardag: Ome Bart wordt een beetje oud. Dit hebben we hem natuurlijk heel pesterig zo vaak mogelijk laten herhalen. We wachten af wat Bart zijn offensief zal zijn...
Verder alles goed hier. Het beste en maak er wat van! Heel veel groetjes,
Christel
-
16 November 2007 - 20:00
Een Zwager:
hoi Wil
Nu in kaapstad wat een prachtige stad is dat,als je buiten je werk om even de tijd heb om de tafelberg te bezoeken dan moet je dat zeker doen een geweldig uitzicht boven de stad,
Ik volg je berichten via je website.
Als ik je berichten lees herinner ik onze reis door zuid-afrika,toen kwamen wij ook in die arme wijken,en dan die mooie natuur geweldig.
Dit was even een berichtje van een zwager. p.s.succes met je werk we hopen dat het wil lukken wat je van plan ben.
groeten van ons. -
17 November 2007 - 21:29
Jeannet:
Hoi Wil, vandaag de Denenreunie, nou jongen je hebt wat gemist! Veel gezelligheid en "he ben jij er een van die deen, oh dan moet jij.. ach je kent het wel. Naarmate we ouder worden gaan we ook steeds meer op elkaar lijken. Het is mooi de ouders terug te zien in de gezichten van neven en nichten. Iemand nodigde Gerrit Laagland aan tafel uit omdat het dan net leek of Wil er zat. Ja, jochie je bent nog niet vergeten. John, ceremoniemeester van deze middag heeft jouw fonds nog genoemd en er lagen bergen kaartje met jouw websiteadres. Het Denenboek is gepresenteerd, een prachtig naslagwerk over onze genen. Ik ben er al lekker in aan het lezen. Behalve veel plezier hebben we ook verdriet gedeeld vanmiddag. Els en Lenie zijn niet gekomen en stuurden Gerrit met de boodschap dat Lisa(dochter van Lenie) met een hersenbloeding is opgenomen in een ziekenhuis in Zweden en nu in coma ligt. Een shocking bericht aan de start van deze middag.Ik hoop maar dat het weer goed komt met haar. Ze is jong, sterk en in goede conditie, het moet gewoon weer goed komen.
Willie, veel plezier in Kaapstad en houd je taai, kus Jeannet -
19 November 2007 - 14:07
Marleen:
Zo heb alles gelezen en één ding is zeker, het raakt me, jij maakt een verschil. De passie die ik zag toen ik je sprak op 5 okt, lees ik nu in je verhalen!
Liefs Marleen -
20 November 2007 - 11:18
Roland:
Hey Wil,
Ek sal jou probeer in Afrikaans te skrijf maar mij Afrikaans is ook nie baie lekker nie :-)
Ek het nou al jou verslage in 1 keer gelees en denk jij "maak een verskil"!!
Ons gaan ons snel sien hier in Kaapstad en ek ga die lesers van mijn blog oproep bij jou te doneer!
Mooi blij.
Roland -
20 November 2007 - 15:25
Afra(ie):
Hoi Wil,
Ik denk, als je je tijd er daar op hebt zitten,je je verhalen wel in boekvorm uit zou kunnen geven,brengt vast genoeg op voor het goede doel.Misschien word je wel ontdekt,je gaat echt de wereld over,hoor.Bij de reunie lagen je kaartjes ook,zoals Jeannet schreef,ik heb er ook erg van genoten,raakte aan de praat met Hans Kok,kon ik helemaal niet meer,zijn even oud,en hij kon zich nog veel herrinneren,dat zijn leuke gesprekken.Tante Bets was weer aan het zingen met Jeannet en Trudy en ik dacht Theo,geweldig ben je 87 jaar,ze vroeg nog naar je. Verder gaat alles goed hier,doe je een beetje voorzichtig,we willen je graag weer gezond terug zien,groetjes uit Obdam.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
