Netwerken
Door: Wil
Blijf op de hoogte en volg Wil
17 Maart 2018 | Nederland, Amsterdam
Netwerken
“Wat staat er op je programma Wil?” Noma komt naast mij zitten met haar bakje pap. Zij kookt elke morgen pap voor iedereen. Ook voor de hoofdman. Het is nog vroeg. Alleen haar kleinkinderen zijn er nu. Ze zorgt voor de twee jongens omdat haar dochters beiden studeren op de universiteit in Mthatha. De kleine jongens zitten aan tafel met een bord pap. “Eerst de dorpsvergadering straks. Daarna heb ik een afspraak met Selena. Ook staat er in de planning om met Kenny de tuinman op pad te gaan. Ik wil hem de moestuin van Naomi en Johan laten zien. Ik denk dat hij daarvan kan leren.” Naomi is hier sinds kort. Ze heeft groene vingers. Johan woont al enkele jaren in de gemeenschap en blijkt ook een geweldige moestuin te hebben. “Ook moeten wij aan het werk met de NPO papieren en met Sociaal Development.” Samen eten wij onze pap. Even later brengt ze mij een kop koffie. “Wil ik wil je danken voor wat je voor mij en de anderen doet. Zonder jou had ik mijn dochters nooit kunnen laten studeren. Ik wil dit gewoon even tegen je zeggen.” Ze loopt weer naar binnen, want het Xhosa brood wat ze aan het bakken is op het gasstel is klaar. Ik steek mijn gezicht even om de hoek van de deur en zie haar bezig met het brood. “Het ruikt heerlijk Noma. Liefde van de man gaat door de maag en je scoort hiermee duidelijk punten, jammie. Je hoeft mij niet te danken Noma. Wat jij doet is goud waard. Je helpt zoveel kinderen.” Ze kijkt mij aan en ze glimlacht. Van 2012 tot en met 2017 had zij elk jaar 30 kinderen.
Selena aan de lijn. “Morgen kom ik je kant op om Sandra en Alan Good Hope te laten zien en de crèche van Mavis.” “Geweldig Wil, maar zou je ook een presentatie willen geven over jou bevindingen betreffende hiv en aids en dat in combinatie met TB?” “Waar en hoe laat?” “Tussen 10 en twaalf op onze kliniek.” “Is goed, ik zal er zijn. Is het goed als het gefilmd wordt? Dat zou ik kunnen gebruiken voor de Wereld Aids conferentie in Amsterdam.” “Dat is goed, geen probleem.” Ze hangt op. Gelijk contact ik Sandra en Alan en die hebben er ook zin in. Sandra gaat filmen.
Het blijkt dat mensen die TB hebben een half jaar medicijnen moeten slikken. Ze krijgen dan een uitkering van de staat om van te leven. Natuurlijk leeft het hele gezin daar dan van. Veel mensen die overlijden aan TB zijn ook hiv positief. Toch weten velen dit nog niet, want velen willen niet worden getest. Daarna deel ik mijn hiv ervaringen met 34 mensen. Er zijn zes onderwijzers bij aanwezig, verschillende mensen die coaches zijn en mensen die andere NGO ‘s vertegenwoordigen. Natuurlijk staan ze allemaal versteld dat ik al 34 jaar hiv positief ben en zestig jaar oud. Ik vertel ze in het kort waarom ik hier projecten doe en wat ik heb gedaan. Na een toespraak van 15 minuten wat vertaald werd door een vrouw die Nomsa heet, vraag ik mijn luisterend publiek of ze nog vragen hebben. Een jong heerschap staat op. Hij zier er gezond uit in lijf en leden. “Hoe krijg je het voor elkaar dat je er nog steeds zo gezond uitziet” vraagt hij. Hij is een van de coaches. “Je medicijnen elke dag op tijd in nemen. Luisteren naar je lichaam is het meest belangrijke. Lichaamsbeweging is belangrijk. Regelmatig sporten en gezond eten.” “Wat kan je ons adviseren als er opeens geen medicijnen meer zijn” vraagt één van de dames. Ik kijk Nomsa vragend aan. “Wij halen onze medicijnen elke maand op bij de kliniek. Soms zijn ze er niet. Dan komen ze pas een week of twee weken later aan.” “Daar heb ik geen direct antwoord op. Het enige advies wat ik kan geven is zorgen dat je gezond leeft en vooral niet strest, want dat brengt je weerstand naar beneden. Praat met de dokter.”
Angst voor hiv en aids hebben veel mensen hier. Wanneer iemand zich ziek voelt en naar de kliniek gaat wordt er gevraagd of ze getest willen worden. Het antwoordt is nee. Ze zijn bang voor aids. Sommigen die getest werden omdat men er vanuit ging dat ze hiv positief waren, pleegden daarna zelfmoord. Men wilt zich niet laten testen. Men schaamt zich voor de omgeving en voor hen is hiv en aids hetzelfde. Noma coacht jongeren daarbij. Toch dit gaat in het geheim, niemand mag het weten. Nontscha doet dit ook, vertrouwt ze mij toe. “Maar praat er niet over Wil, niemand mag het weten.”
Het is voor mij netwerken hier. Touwtjes aan elkaar knopen en helpen waar hulp nodig is. Zo heb ik een gesprek met Mavis, die mij vertelt dat Good Hope nog een lerares nodig heeft. Ik vraag haar of ze Selena kan helpen met alles, want haar school gaat goed en Selena heeft hulp nodig. Even later heb ik een gesprek met Sweetnes. Zij is counselor van die streek. Ze wil met mij praten. “Ik wil graag een kindercrèche in een andere gemeenschap” zegt zij. “Kan je mij daar mee helpen?” Ik kijk haar aan. Ze heeft haar handen in elkaar gevouwen in haar schoot, alsof ze god vraagt om hulp. “Ik wil je daar mee helpen als je eerst Selena helpt met sociaal development en dat zij haar school op rit heeft, zoals Mavis. Als dat goed draait dan praten wij over de volgende school.” “Ik zal mijn best doen Wil.” Een counselor heeft contacten en kan helpen. Laten we hopen dat dat lukt.
De volgende dag staat Ngqobo voor mij. Hij heeft meubilair nodig voor de Mapuzi crèche. Ik leg hem uit welke stappen te nemen om goed te kunnen draaien. “Een NGO opzetten, is de eerste stap. Dan Sociaal Development. Noma kent alle stappen die je daarvoor moet nemen. Jullie moeten dat zelf doen samen met jullie gemeenschap. Noma kent de klappen van de zweep.”
Wanneer ik hem terug breng naar zijn gemeenschap vraagt hij mij of ik maandag ochtend om 7 uur Mister King van wegwerkzaamheden aan wil spreken om iets te doen aan de slechte weg. “Naar jou zal hij luisteren Wil, want jij werkt voor kinderen en als er niets aan de weg wordt gedaan zijn de scholen niet meer bereikbaar.” ‘Apartheid’, denk ik bij mijzelf. ‘Voor water, elektriciteit en ook voor de wegen’. Ik haal diep adem en ben even stil om dat op een rijtje te zetten. “Ik zal mijn best doen vriend.”
“Wat staat er op je programma Wil?” Noma komt naast mij zitten met haar bakje pap. Zij kookt elke morgen pap voor iedereen. Ook voor de hoofdman. Het is nog vroeg. Alleen haar kleinkinderen zijn er nu. Ze zorgt voor de twee jongens omdat haar dochters beiden studeren op de universiteit in Mthatha. De kleine jongens zitten aan tafel met een bord pap. “Eerst de dorpsvergadering straks. Daarna heb ik een afspraak met Selena. Ook staat er in de planning om met Kenny de tuinman op pad te gaan. Ik wil hem de moestuin van Naomi en Johan laten zien. Ik denk dat hij daarvan kan leren.” Naomi is hier sinds kort. Ze heeft groene vingers. Johan woont al enkele jaren in de gemeenschap en blijkt ook een geweldige moestuin te hebben. “Ook moeten wij aan het werk met de NPO papieren en met Sociaal Development.” Samen eten wij onze pap. Even later brengt ze mij een kop koffie. “Wil ik wil je danken voor wat je voor mij en de anderen doet. Zonder jou had ik mijn dochters nooit kunnen laten studeren. Ik wil dit gewoon even tegen je zeggen.” Ze loopt weer naar binnen, want het Xhosa brood wat ze aan het bakken is op het gasstel is klaar. Ik steek mijn gezicht even om de hoek van de deur en zie haar bezig met het brood. “Het ruikt heerlijk Noma. Liefde van de man gaat door de maag en je scoort hiermee duidelijk punten, jammie. Je hoeft mij niet te danken Noma. Wat jij doet is goud waard. Je helpt zoveel kinderen.” Ze kijkt mij aan en ze glimlacht. Van 2012 tot en met 2017 had zij elk jaar 30 kinderen.
Selena aan de lijn. “Morgen kom ik je kant op om Sandra en Alan Good Hope te laten zien en de crèche van Mavis.” “Geweldig Wil, maar zou je ook een presentatie willen geven over jou bevindingen betreffende hiv en aids en dat in combinatie met TB?” “Waar en hoe laat?” “Tussen 10 en twaalf op onze kliniek.” “Is goed, ik zal er zijn. Is het goed als het gefilmd wordt? Dat zou ik kunnen gebruiken voor de Wereld Aids conferentie in Amsterdam.” “Dat is goed, geen probleem.” Ze hangt op. Gelijk contact ik Sandra en Alan en die hebben er ook zin in. Sandra gaat filmen.
Het blijkt dat mensen die TB hebben een half jaar medicijnen moeten slikken. Ze krijgen dan een uitkering van de staat om van te leven. Natuurlijk leeft het hele gezin daar dan van. Veel mensen die overlijden aan TB zijn ook hiv positief. Toch weten velen dit nog niet, want velen willen niet worden getest. Daarna deel ik mijn hiv ervaringen met 34 mensen. Er zijn zes onderwijzers bij aanwezig, verschillende mensen die coaches zijn en mensen die andere NGO ‘s vertegenwoordigen. Natuurlijk staan ze allemaal versteld dat ik al 34 jaar hiv positief ben en zestig jaar oud. Ik vertel ze in het kort waarom ik hier projecten doe en wat ik heb gedaan. Na een toespraak van 15 minuten wat vertaald werd door een vrouw die Nomsa heet, vraag ik mijn luisterend publiek of ze nog vragen hebben. Een jong heerschap staat op. Hij zier er gezond uit in lijf en leden. “Hoe krijg je het voor elkaar dat je er nog steeds zo gezond uitziet” vraagt hij. Hij is een van de coaches. “Je medicijnen elke dag op tijd in nemen. Luisteren naar je lichaam is het meest belangrijke. Lichaamsbeweging is belangrijk. Regelmatig sporten en gezond eten.” “Wat kan je ons adviseren als er opeens geen medicijnen meer zijn” vraagt één van de dames. Ik kijk Nomsa vragend aan. “Wij halen onze medicijnen elke maand op bij de kliniek. Soms zijn ze er niet. Dan komen ze pas een week of twee weken later aan.” “Daar heb ik geen direct antwoord op. Het enige advies wat ik kan geven is zorgen dat je gezond leeft en vooral niet strest, want dat brengt je weerstand naar beneden. Praat met de dokter.”
Angst voor hiv en aids hebben veel mensen hier. Wanneer iemand zich ziek voelt en naar de kliniek gaat wordt er gevraagd of ze getest willen worden. Het antwoordt is nee. Ze zijn bang voor aids. Sommigen die getest werden omdat men er vanuit ging dat ze hiv positief waren, pleegden daarna zelfmoord. Men wilt zich niet laten testen. Men schaamt zich voor de omgeving en voor hen is hiv en aids hetzelfde. Noma coacht jongeren daarbij. Toch dit gaat in het geheim, niemand mag het weten. Nontscha doet dit ook, vertrouwt ze mij toe. “Maar praat er niet over Wil, niemand mag het weten.”
Het is voor mij netwerken hier. Touwtjes aan elkaar knopen en helpen waar hulp nodig is. Zo heb ik een gesprek met Mavis, die mij vertelt dat Good Hope nog een lerares nodig heeft. Ik vraag haar of ze Selena kan helpen met alles, want haar school gaat goed en Selena heeft hulp nodig. Even later heb ik een gesprek met Sweetnes. Zij is counselor van die streek. Ze wil met mij praten. “Ik wil graag een kindercrèche in een andere gemeenschap” zegt zij. “Kan je mij daar mee helpen?” Ik kijk haar aan. Ze heeft haar handen in elkaar gevouwen in haar schoot, alsof ze god vraagt om hulp. “Ik wil je daar mee helpen als je eerst Selena helpt met sociaal development en dat zij haar school op rit heeft, zoals Mavis. Als dat goed draait dan praten wij over de volgende school.” “Ik zal mijn best doen Wil.” Een counselor heeft contacten en kan helpen. Laten we hopen dat dat lukt.
De volgende dag staat Ngqobo voor mij. Hij heeft meubilair nodig voor de Mapuzi crèche. Ik leg hem uit welke stappen te nemen om goed te kunnen draaien. “Een NGO opzetten, is de eerste stap. Dan Sociaal Development. Noma kent alle stappen die je daarvoor moet nemen. Jullie moeten dat zelf doen samen met jullie gemeenschap. Noma kent de klappen van de zweep.”
Wanneer ik hem terug breng naar zijn gemeenschap vraagt hij mij of ik maandag ochtend om 7 uur Mister King van wegwerkzaamheden aan wil spreken om iets te doen aan de slechte weg. “Naar jou zal hij luisteren Wil, want jij werkt voor kinderen en als er niets aan de weg wordt gedaan zijn de scholen niet meer bereikbaar.” ‘Apartheid’, denk ik bij mijzelf. ‘Voor water, elektriciteit en ook voor de wegen’. Ik haal diep adem en ben even stil om dat op een rijtje te zetten. “Ik zal mijn best doen vriend.”
-
17 Maart 2018 - 15:47
Bernadette:
Hoi Wil,
Na 10 jaar nog steeds een hoop te doen, maar alle beetjes helpen.
Wanneer ben je weer terug in Nederland -
17 Maart 2018 - 17:16
Anja :
Nog steeds genoeg te doen daar Wil. Trots op je broer! -
17 Maart 2018 - 19:06
Afra :
Hoorde ik niet zoiets als stoppen ?
Lastig hè, het geeft zo'n goed gevoel, als je ze weer op de rit zet.
Goede reis terug !!!! -
21 Maart 2018 - 17:14
Loes Raymakers:
en je boek....? cant wait buum!
groet van buuf Loes -
01 April 2018 - 06:10
Elly:
Zo geweldig om te lezen dat jullie projecten nog steeds draaienWil, trots op jou en alle mensen die je daarbij helpen. Het ziin de kleine druppels die een Ocean maken!
X El
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
