"Amazones, krijgshaftige vrouwen"
Door: Wil
Blijf op de hoogte en volg Wil
16 December 2010 | Nederland, Amsterdam
Amazones, krijgshaftige vrouwen,
Bij deze nog even een laatste Wilhelmus van dit jaar. Buiten regen, waterkou, natte sneeuw, “geiteweer”, zij mijn vader altijd :) “De meeste druppels vallen naast je”, was een gezegde van een ouwe buurman en “kijk eens naar de bomen, zij lachen”, was dan de laatste opmerking die er achter aan kwam. Thuiskomen op mijn verjaardag in wit Nederland was geweldig. Mijn zussen waren er met zelfgemaakte appeltaart, salades, soepen en hapjes en er was ook nog erwtensoep :) Dat is nou pas jarig zijn, dat er een hele dag lekker voor je wordt gezorgd. Ik neem mij voor dat het volgende jaar weer zo te doen :) mijn amazones :)
We zijn weer thuis en druk bezig met de voorbereiding voor de kerstmarkt op de Zeedijk, die a.s. zaterdag de 18de december van 5 uur tot 11 uur ’s avonds zal zijn, waar wij actief gaan zijn als kerst mannen en warme chocolademelk gaan verkopen. Don en Arjan van de Queenshead hebben ons daarvoor gevraagd en wij doen dat met plezier, Willen en Doen, super mannen :) Op mijn verjaardag was ik er ’s avonds aanwezig met vrienden, bij de Bingo, wat gepresenteerd werd door Coby in haar prachtige tijgerprint amazone outfit en haar partner Danny. Zij maakten er een waar feest van. Vriendin Els won in de strijd een speeltje wat gebruikt kan worden bij Safe Sex presentaties. Aan jullie te raden wat dat was :)
Terug in Amsterdam heb ik samen met het bestuur alles op een rijtje gezet, met de info over de laatste ontwikkelingen. Het zal jullie niet zijn ontgaan dat er het laatste jaar nogal wat is gebeurd in Zuid Afrika. Het journaal van 8 uur, op 1 december, bracht nieuws naar voren wat niet echt opbeurend was. Het betreft dat er van stocrin medicijnen drugs wordt gemaakt. Het medicijn wordt tot poeder vermalen en dan rookt de patiënt dat. Op het journaal vertelde de patiënt dat hij van de medicijnen altijd maagproblemen kreeg. Dit is een bijverschijnsel van de medicijnen wat veel voorkomt, maar wat te verhelpen is met goed aangepast voedsel. Voedsel is het probleem in Zuid Afrika, daar dat eenzijdig is en beperkt. Veel mensen eten maar één maaltijd per dag.
Een jaar geleden hoorde ik hiervan in Kaapstad van een doktervriend. Ik heb er toen in mijn verslag geen melding van gemaakt, omdat ik hoopte dat het over zou waaien. Hoop doet leven, denk ik dan, maar de wind waaide een andere kant op. Momenteel is het verspreid over heel Zuid Afrika, daar ik er van hoorde in Johannesburg, Bloemfontein, Port Sint John en Coffee Bay.
Het is teleurstellend en ik vroeg mij af van waar ik mee bezig was. Het lijkt zo uitzichtloos.
In Coffee Bay was dit het onderwerp van elk gesprek. Toch hadden de dames, daar actief , duidelijk stelling genomen. Zij richten zich geheel op de kinderen, zetten kindercrèches op, soupkitchens en investeren vooral in moestuinen, waar de plaatselijke bevolking ook zijn zelfredzaamheid uit haalt. De gesprekken met deze dames waren opbeurend. Het zien van hoe zij te werk gaan met de kleintjes, de tieners, de ouderloze gezinnen, werkte aanstekelijk. Hun passie om hiervoor zichzelf vrijwillig in te zetten, bracht bij mij mijn persoonlijke drive in werking. Ik kan jullie zeggen dat ik gelijk weer in mijn hoogste versnelling overging, alsof in één keer vier versnellingen werden overgeslagen en ik in een vierwiel drive over onverharde wegen de Transkei schoonveegde, strijdend tegen onrecht, vechtend tegen een gezamenlijke vijand.
Natuurlijk werd ik door de dames weer even terug gefloten, wat zij nodig blijken te vinden. Vrouwen zijn daar goed in, moet ik bekennen :) Concentreer je op één pad Wil en doe dat goed, was het advies. Tja, mijn eigen gevoel wil vaak meer. Ik zou graag volgend jaar weer een half jaar in de Transkei aan de slag gaan, meewerken aan het ontwikkelen, opbouwen van de projecten, onderzoek doen naar mogelijkheden. Ondervoeding is daar een groot probleem. Met behulp van Dawn, Christine, Judy en Belinda is er volgens mij veel mogelijk. Voor mij zijn deze vrouwen de Amazones in het veld :)
Terug op Nederlandse bodem bereikt mij het nieuws over een Hiv geïnfecteerde man die in Duitsland een behandeling heeft ondergaan met chemo en stamceltherapie. Het blijkt dat er van de Hiv niets meer te vinden is. De discussie hierover laait op. Was de persoon die stamcellen afstond iemand van wie de genen zo sterk zijn dat hij niet geïnfecteerd kan worden door Hiv? Het blijkt dat de therapie heel kostbaar is, maar nieuwe mogelijkheden schept een nieuwe weg voor onderzoek, wat een stap vooruit is naar een nieuw medicijn. Tja, laten we hopen, want hoop doet leven.
Ondertussen gaan wij door met ons werk, om met iedereen te delen dat hier en daar twee werelden apart zijn. De problematiek is als een patstelling. Stamceltherapie, chemo, in de landelijke gebieden is als Verweggistan, laat staan in de stedelijke gebieden, waar momenteel mensen verslaaft raken aan een nieuwe drug en resistent worden voor de medicijnen.
De kinderen zijn de toekomst en samen met de Amazones vechten wij voor ze, met zijn allen.
Ik wens jullie namens ons allen een geweldige kerst en ook een spetterend uiteinde en mijn voornemen voor het nieuwe jaar is één pad te volgen en met volle kracht er tegenaan te gaan. Liefde voor de medemens en zoveel mogelijk te delen wat mogelijk is, “een wereld van verschil”, dat steentje bijdragen, kleinschalig, door twee biertjes, of wijntjes minder te drinken, per maand en daarmee de mogelijkheid creëren deze kids een toekomst te geven, door te leren dat het ook anders kan.
Fijne dagen allemaal :)
De webside is weer helemaal aangepast. Bij de acties kunnen jullie zien wat er allemaal gaande is en gepland. Verder is dit ook in de laatste nieuwsbrief naar voren gebracht.
Als er mensen zijn die actie willen ondernemen, mail ons dan op willendoen@gmail.com dan kunnen wij jullie eventueel ondersteunen met foldermateriaal etc.
Ik ben telefonisch te bereiken op 06-17878385
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Bij deze nog even een laatste Wilhelmus van dit jaar. Buiten regen, waterkou, natte sneeuw, “geiteweer”, zij mijn vader altijd :) “De meeste druppels vallen naast je”, was een gezegde van een ouwe buurman en “kijk eens naar de bomen, zij lachen”, was dan de laatste opmerking die er achter aan kwam. Thuiskomen op mijn verjaardag in wit Nederland was geweldig. Mijn zussen waren er met zelfgemaakte appeltaart, salades, soepen en hapjes en er was ook nog erwtensoep :) Dat is nou pas jarig zijn, dat er een hele dag lekker voor je wordt gezorgd. Ik neem mij voor dat het volgende jaar weer zo te doen :) mijn amazones :)
We zijn weer thuis en druk bezig met de voorbereiding voor de kerstmarkt op de Zeedijk, die a.s. zaterdag de 18de december van 5 uur tot 11 uur ’s avonds zal zijn, waar wij actief gaan zijn als kerst mannen en warme chocolademelk gaan verkopen. Don en Arjan van de Queenshead hebben ons daarvoor gevraagd en wij doen dat met plezier, Willen en Doen, super mannen :) Op mijn verjaardag was ik er ’s avonds aanwezig met vrienden, bij de Bingo, wat gepresenteerd werd door Coby in haar prachtige tijgerprint amazone outfit en haar partner Danny. Zij maakten er een waar feest van. Vriendin Els won in de strijd een speeltje wat gebruikt kan worden bij Safe Sex presentaties. Aan jullie te raden wat dat was :)
Terug in Amsterdam heb ik samen met het bestuur alles op een rijtje gezet, met de info over de laatste ontwikkelingen. Het zal jullie niet zijn ontgaan dat er het laatste jaar nogal wat is gebeurd in Zuid Afrika. Het journaal van 8 uur, op 1 december, bracht nieuws naar voren wat niet echt opbeurend was. Het betreft dat er van stocrin medicijnen drugs wordt gemaakt. Het medicijn wordt tot poeder vermalen en dan rookt de patiënt dat. Op het journaal vertelde de patiënt dat hij van de medicijnen altijd maagproblemen kreeg. Dit is een bijverschijnsel van de medicijnen wat veel voorkomt, maar wat te verhelpen is met goed aangepast voedsel. Voedsel is het probleem in Zuid Afrika, daar dat eenzijdig is en beperkt. Veel mensen eten maar één maaltijd per dag.
Een jaar geleden hoorde ik hiervan in Kaapstad van een doktervriend. Ik heb er toen in mijn verslag geen melding van gemaakt, omdat ik hoopte dat het over zou waaien. Hoop doet leven, denk ik dan, maar de wind waaide een andere kant op. Momenteel is het verspreid over heel Zuid Afrika, daar ik er van hoorde in Johannesburg, Bloemfontein, Port Sint John en Coffee Bay.
Het is teleurstellend en ik vroeg mij af van waar ik mee bezig was. Het lijkt zo uitzichtloos.
In Coffee Bay was dit het onderwerp van elk gesprek. Toch hadden de dames, daar actief , duidelijk stelling genomen. Zij richten zich geheel op de kinderen, zetten kindercrèches op, soupkitchens en investeren vooral in moestuinen, waar de plaatselijke bevolking ook zijn zelfredzaamheid uit haalt. De gesprekken met deze dames waren opbeurend. Het zien van hoe zij te werk gaan met de kleintjes, de tieners, de ouderloze gezinnen, werkte aanstekelijk. Hun passie om hiervoor zichzelf vrijwillig in te zetten, bracht bij mij mijn persoonlijke drive in werking. Ik kan jullie zeggen dat ik gelijk weer in mijn hoogste versnelling overging, alsof in één keer vier versnellingen werden overgeslagen en ik in een vierwiel drive over onverharde wegen de Transkei schoonveegde, strijdend tegen onrecht, vechtend tegen een gezamenlijke vijand.
Natuurlijk werd ik door de dames weer even terug gefloten, wat zij nodig blijken te vinden. Vrouwen zijn daar goed in, moet ik bekennen :) Concentreer je op één pad Wil en doe dat goed, was het advies. Tja, mijn eigen gevoel wil vaak meer. Ik zou graag volgend jaar weer een half jaar in de Transkei aan de slag gaan, meewerken aan het ontwikkelen, opbouwen van de projecten, onderzoek doen naar mogelijkheden. Ondervoeding is daar een groot probleem. Met behulp van Dawn, Christine, Judy en Belinda is er volgens mij veel mogelijk. Voor mij zijn deze vrouwen de Amazones in het veld :)
Terug op Nederlandse bodem bereikt mij het nieuws over een Hiv geïnfecteerde man die in Duitsland een behandeling heeft ondergaan met chemo en stamceltherapie. Het blijkt dat er van de Hiv niets meer te vinden is. De discussie hierover laait op. Was de persoon die stamcellen afstond iemand van wie de genen zo sterk zijn dat hij niet geïnfecteerd kan worden door Hiv? Het blijkt dat de therapie heel kostbaar is, maar nieuwe mogelijkheden schept een nieuwe weg voor onderzoek, wat een stap vooruit is naar een nieuw medicijn. Tja, laten we hopen, want hoop doet leven.
Ondertussen gaan wij door met ons werk, om met iedereen te delen dat hier en daar twee werelden apart zijn. De problematiek is als een patstelling. Stamceltherapie, chemo, in de landelijke gebieden is als Verweggistan, laat staan in de stedelijke gebieden, waar momenteel mensen verslaaft raken aan een nieuwe drug en resistent worden voor de medicijnen.
De kinderen zijn de toekomst en samen met de Amazones vechten wij voor ze, met zijn allen.
Ik wens jullie namens ons allen een geweldige kerst en ook een spetterend uiteinde en mijn voornemen voor het nieuwe jaar is één pad te volgen en met volle kracht er tegenaan te gaan. Liefde voor de medemens en zoveel mogelijk te delen wat mogelijk is, “een wereld van verschil”, dat steentje bijdragen, kleinschalig, door twee biertjes, of wijntjes minder te drinken, per maand en daarmee de mogelijkheid creëren deze kids een toekomst te geven, door te leren dat het ook anders kan.
Fijne dagen allemaal :)
De webside is weer helemaal aangepast. Bij de acties kunnen jullie zien wat er allemaal gaande is en gepland. Verder is dit ook in de laatste nieuwsbrief naar voren gebracht.
Als er mensen zijn die actie willen ondernemen, mail ons dan op willendoen@gmail.com dan kunnen wij jullie eventueel ondersteunen met foldermateriaal etc.
Ik ben telefonisch te bereiken op 06-17878385
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
-
16 December 2010 - 20:17
Mo-tje:
Weer een mooi en waar verhaal...en dat voor de feestdagen. Het zet je medemens weer aan het denken. Dat moeten we vooral blijven doen en daarna gaan we allemaal op onze eigen manier onze gedachten uitvoeren. Is toch een machtig kerstgeschenk ??
Geniet van ontspannen feestdagen allemaal! -
17 December 2010 - 09:04
Martin:
Zaterdag op de Zeedijk wordt vast een heel leuke bijeenkomst. Ik kan er zelf helaas niet bij zijn. Maar dat ik kort voor de kerst de kids in Bloemfontein weer kan bezoeken, door mijn vlucht naar Johannesburg, vind ik natuurlijk minstens even leuk.
Met het meegenomen speelgoed van Wings of Support kunnen we de kinderen een echt kerstgevoel geven.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
