Onderhoud en onderhouden worden. . .
Door: Wil Groot
Blijf op de hoogte en volg Wil
02 Februari 2008 | Zuid-Afrika, Kaapstad
"Onderhoud. . . . . .en onderhouden worden"
"Soms komen ze zomaar uit de lucht vallen en zijn ze er opeens, maar een moment, maar dat ene moment kan heel veel betekenen. Dan luister je en krijg je opeens antwoordt op die vraag, die al tijdenlang knaagt".
Er klopt iets niet met mijn autootje. Het lijkt wel of ie last heeft van ontstekingen, want mijn mazdaatje stottert en maakt een loeiend geluid, alsof ie pijn heeft en huilt. Hij komt moeilijk de berg op. Ouderdom komt met gebreken, maar een aai over de bol op zijn tijd doet nu eenmaal wonderen, voor de baas en zijn auto.
Ik zit op het terras van "Harveys at the Mansion", aan de Ocean Drive, van waar ik uitkijk over de baai van Kaapstad. Enkele olietankers en containerschepen liggen al enige tijd voor anker, voor Kaap de Goede Hoop, zo een 6000 km verwijderd van de zuidpool en 9000 km van Amsterdam.
Het is een week geleden sinds mijn laatste schrijven, wat nou niet inhoudt dat er niets is gebeurd.
Ellen en Carla, die mij drie weken gezelschap hebben gegeven, waarin ze mij hebben gecoacht, verzorgd, bemoederd, en vooral hebben aangehoord, zijn weer terug naar huis. Ondertussen heb ik een penicilinekuur achter de rug vanwege ontstekingen in mijn oor, keel en voorhoofd. Dokter's advies was dan ook om de volgende keer wat eerder een dokter te bezoeken. Ach ja, wij Grootjes zijn nou eenmaal die-hards met een hoge pijngrens, dus klagen niet zo snel.
De dames zijn dus vertrokken en Martin, de secretaris van onze Stichting Willen en Doen, is gearriveerd. We zijn van plan alle projecten langs te gaan waar ik mij de afgelopen maanden als kwartiermaker mee heb bezig gehouden. Martin maakt foto's en filmt wat binnenkort te zien zal zijn op de website. Er wordt een speciale dvd gemaakt over Transkei, zodat deze gebruikt kan worden voor public relation, oftewel reclame.
Vanmorgen zijn wij bij het Etafeni project langsgegaan, in de township Nyanga. Dit is een community-project, geweldig goed georganiseerd. 18 community-care workers (maatschappelijk werkers) behandelen rond de 1500 clienten per jaar. Er is een peuter/kleuter opvangplek waar 50 kids worden opgevangen, die afkomstig zijn uit gezinnen waarvan ouders vaak sero-positief zijn of zijn weggevallen. Men kan spreken van de onderste laag van de bevolking. Behalve de kleintje de kinderen en de jongeren, worden ook hun ouders benaderd. Men pakt gelijk het gehele probleem aan. Let wel, dit is in stedelijke gebieden.
Jongeren worden bij projecten betrokken, waar vooral gewerkt wordt aan zelfbewustwording, omdat veel jongeren geen zelfvertrouwen meer hebben. De reden hiervan is bekent; armoede en werkloosheid.
Empowerment, zelfredzaamheid, vaardig zijn en voooral vertrouwen op je innerlijke kracht is het gereedschap wat volwassen vrouwen leert werken achter de naaimachine, in de keuken of op andere creative vlakken. Zij kruipen daardoor uit dat zwarte gat en vinden hun plek terug in de maatschappij. Dit geld ook voor jongeren zonder toekomstperspectief. Een jaar geleden ging men van start met 30 jongeren, oftewel drop-outs. 27 van hen heeft nu een baan. Deze jongeren krijgen groeps, maar vooral ook 1 op 1 begeleiding, waar dan gekeken wordt naar hun kunnen. In de groepsworkshops leren ze vooral elkaar te stimuleren waardoor ze elkaar meetrekken; een peer-methodische aanpak.
Het gesprek met de vrijwillige maatschappelijke werksters die de township ingaan om onder andere mensen te stimuleren zichzelf te laten testen op hiv kreeg een ander tintje toen een oudere dame zich mengde in het gesprek. Op onze vraag hoe zij jongeren benaderen omtrend veilig vrijen antwoorde zij dat de condoom de enige uitkomst is. De jongeren antwoorden daarop dat je een snoepje ook niet eet met het plasticje er om. "Wat wil je wanneer de president van het ANC 4 vrouwen heeft, wat voor voorbeeld is dat dan!" Ze spoot letterlijk vuur om dat snoepje en Zuma. Mijn gedachte was: "Van een snoepje krijg je geen aids, maar maakt de jongeren maar eens wijs." Dat is de taak die is weggelegd voor de maatschappelijk werkster.
Etafeni daycare centre is duidelijk een perfect voorbeeld met de juiste aanpak van buurtgericht werk in breedde zin.
Onderhoudt geconstateerd door een kenner, duidelijk de clou van dat geheel; de mensen op de juiste plaats, op de juiste tijd en het juiste moment. Luisteren naar jezelf naar elkaar en er samen voor gaan.
Opeens was daar Keith, een Zuid-Afrikaanse toerist, electricien en sedert 20 jaar woonachtig in het buitenland. Hij wilde graag met ons mee naar de township Nyanga. Hij gaf ons het advies de auto even te laten checken, anders zouden wij de Transkei wel eens niet kunnen halen. Tja, de Mazda heeft nu dus nieuwe banden, nieuwe schokbrekers en nieuwe bougies. In drie uur tijd was het klaar, ik ben benieuwd wat zo'n spoedklus me had gekost in Nederland.
Zondag gaan wij weer op weg naar de Transkei met een auto die zingt vanwege onderhoud geconstateerd door een kenner.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken. Ook staat daarop duidelijk vermeld waar de donaties voor gebruikt worden.
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Tijdelijk postadres;
Wil Groot
P/a Edmund Thwaites
St. Denis Mansions No 9
Ave. St Denis
Frenaye, Cape Town
8005
"Soms komen ze zomaar uit de lucht vallen en zijn ze er opeens, maar een moment, maar dat ene moment kan heel veel betekenen. Dan luister je en krijg je opeens antwoordt op die vraag, die al tijdenlang knaagt".
Er klopt iets niet met mijn autootje. Het lijkt wel of ie last heeft van ontstekingen, want mijn mazdaatje stottert en maakt een loeiend geluid, alsof ie pijn heeft en huilt. Hij komt moeilijk de berg op. Ouderdom komt met gebreken, maar een aai over de bol op zijn tijd doet nu eenmaal wonderen, voor de baas en zijn auto.
Ik zit op het terras van "Harveys at the Mansion", aan de Ocean Drive, van waar ik uitkijk over de baai van Kaapstad. Enkele olietankers en containerschepen liggen al enige tijd voor anker, voor Kaap de Goede Hoop, zo een 6000 km verwijderd van de zuidpool en 9000 km van Amsterdam.
Het is een week geleden sinds mijn laatste schrijven, wat nou niet inhoudt dat er niets is gebeurd.
Ellen en Carla, die mij drie weken gezelschap hebben gegeven, waarin ze mij hebben gecoacht, verzorgd, bemoederd, en vooral hebben aangehoord, zijn weer terug naar huis. Ondertussen heb ik een penicilinekuur achter de rug vanwege ontstekingen in mijn oor, keel en voorhoofd. Dokter's advies was dan ook om de volgende keer wat eerder een dokter te bezoeken. Ach ja, wij Grootjes zijn nou eenmaal die-hards met een hoge pijngrens, dus klagen niet zo snel.
De dames zijn dus vertrokken en Martin, de secretaris van onze Stichting Willen en Doen, is gearriveerd. We zijn van plan alle projecten langs te gaan waar ik mij de afgelopen maanden als kwartiermaker mee heb bezig gehouden. Martin maakt foto's en filmt wat binnenkort te zien zal zijn op de website. Er wordt een speciale dvd gemaakt over Transkei, zodat deze gebruikt kan worden voor public relation, oftewel reclame.
Vanmorgen zijn wij bij het Etafeni project langsgegaan, in de township Nyanga. Dit is een community-project, geweldig goed georganiseerd. 18 community-care workers (maatschappelijk werkers) behandelen rond de 1500 clienten per jaar. Er is een peuter/kleuter opvangplek waar 50 kids worden opgevangen, die afkomstig zijn uit gezinnen waarvan ouders vaak sero-positief zijn of zijn weggevallen. Men kan spreken van de onderste laag van de bevolking. Behalve de kleintje de kinderen en de jongeren, worden ook hun ouders benaderd. Men pakt gelijk het gehele probleem aan. Let wel, dit is in stedelijke gebieden.
Jongeren worden bij projecten betrokken, waar vooral gewerkt wordt aan zelfbewustwording, omdat veel jongeren geen zelfvertrouwen meer hebben. De reden hiervan is bekent; armoede en werkloosheid.
Empowerment, zelfredzaamheid, vaardig zijn en voooral vertrouwen op je innerlijke kracht is het gereedschap wat volwassen vrouwen leert werken achter de naaimachine, in de keuken of op andere creative vlakken. Zij kruipen daardoor uit dat zwarte gat en vinden hun plek terug in de maatschappij. Dit geld ook voor jongeren zonder toekomstperspectief. Een jaar geleden ging men van start met 30 jongeren, oftewel drop-outs. 27 van hen heeft nu een baan. Deze jongeren krijgen groeps, maar vooral ook 1 op 1 begeleiding, waar dan gekeken wordt naar hun kunnen. In de groepsworkshops leren ze vooral elkaar te stimuleren waardoor ze elkaar meetrekken; een peer-methodische aanpak.
Het gesprek met de vrijwillige maatschappelijke werksters die de township ingaan om onder andere mensen te stimuleren zichzelf te laten testen op hiv kreeg een ander tintje toen een oudere dame zich mengde in het gesprek. Op onze vraag hoe zij jongeren benaderen omtrend veilig vrijen antwoorde zij dat de condoom de enige uitkomst is. De jongeren antwoorden daarop dat je een snoepje ook niet eet met het plasticje er om. "Wat wil je wanneer de president van het ANC 4 vrouwen heeft, wat voor voorbeeld is dat dan!" Ze spoot letterlijk vuur om dat snoepje en Zuma. Mijn gedachte was: "Van een snoepje krijg je geen aids, maar maakt de jongeren maar eens wijs." Dat is de taak die is weggelegd voor de maatschappelijk werkster.
Etafeni daycare centre is duidelijk een perfect voorbeeld met de juiste aanpak van buurtgericht werk in breedde zin.
Onderhoudt geconstateerd door een kenner, duidelijk de clou van dat geheel; de mensen op de juiste plaats, op de juiste tijd en het juiste moment. Luisteren naar jezelf naar elkaar en er samen voor gaan.
Opeens was daar Keith, een Zuid-Afrikaanse toerist, electricien en sedert 20 jaar woonachtig in het buitenland. Hij wilde graag met ons mee naar de township Nyanga. Hij gaf ons het advies de auto even te laten checken, anders zouden wij de Transkei wel eens niet kunnen halen. Tja, de Mazda heeft nu dus nieuwe banden, nieuwe schokbrekers en nieuwe bougies. In drie uur tijd was het klaar, ik ben benieuwd wat zo'n spoedklus me had gekost in Nederland.
Zondag gaan wij weer op weg naar de Transkei met een auto die zingt vanwege onderhoud geconstateerd door een kenner.
Ik ben bereikbaar via de website, www.willenendoen.org
Hier kunt u ook zien waar wij voor staan en wat wij willen bereiken. Ook staat daarop duidelijk vermeld waar de donaties voor gebruikt worden.
Wij zoeken donateurs, om de maandelijke kosten van de projecten die wij steunen te kunnen dekken, zoals de Transkei en Bloemfontein.
Ons bankrekeningnummer in Nederland is : Rabobank 137977387
Ik ben eventueel mobiel bereikbaar op 0027721043800
Tijdelijk postadres;
Wil Groot
P/a Edmund Thwaites
St. Denis Mansions No 9
Ave. St Denis
Frenaye, Cape Town
8005
-
03 Februari 2008 - 09:17
Bart Groot:
He Wil,
je bent daar behoorlijk bezig he. Had je mijn boodschap nog gekregen op je verjaardag (via de telefoon)? Volgens mij vermaak je je best. Moet nog even melden dat we rond eind juni een derde koter verwachten. Goed nieuws he!
Volgende week ga ik voor een week naar Peter Jonkman in Australie. Hij gaat zaterdag 16 februari trouwen. Moet ik natuurlijk bij zijn. Ik ga alleen want Marieke vind het te ver en voor de jongens is de afstand ook te groot.
Pas je daar wel een beetje op jezelf? Dat is namelijk volgens mij toch wel een beetje de kern van de zaak. Dat vertel je je clienten toch ook altijd. Goed voor jezelf zorgen. Als ik dan lees dat je onder de ontstekingen zit, dan denk ik: Echt Wil!
Nou, nog heel veel plezier en succes in het verre zuid-Afrika en ik spreek je wel weer.
Groetjes van de fam.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
